Karıncanın Su İçtiği /Bir Ada Hikayesi
Karıncanın Su İçtiği
Bu serinin bu kısmını 1. kitaptan daha çok sevdim. Sanırım, birlik ve beraberlik temasını ele alması, Anadolu’nun yardımlaşma ve dayanışma ilişkisi içinde sunulması beni daha çok etkiledi. İçlerinden birinin derdini kendi dertleriymiş gibi görüp ona arka çıkmaları ve yardım etmeleri çok hoşuma gitti. Kendimi güvende hissettiğim bir yeri tarif ediyorlarmış gibi hissettim.
Bir kitapla kıyaslama yapacağım diğer bir kısım ise aşk’tı Zehra ile Poyraz’ın saf ve temiz sevgisiydi. İlk kitaba nazaran bir tık daha uzundu ama olay örgüsü ve sürprizlerle dolu olması beni daha çok içine çekti. Sadece bazı kısımların gereksiz yere uzatıldığını düşündüm, tabi bunlar tamamen benim kişisel görüşlerim.
Ayrıca Anadolu’nun farklı yerlerinden farklı kimliklerin (Fakiye Teyran, Dengbêj Uso, Selman Sami, Baytar Cemil) bir arada yaşayıp dostluk ve yardımlaşmayı vurgulamaları da çok hoşuma gitti. Betimlemeler o kadar güçlüydü ki kendimi anlatılan yerdeymişim gibi hissettim. Adanın içinde yaşayan biriymişim de oradaki kişileri daha önceden tanıyormuşum gibi bir etki bıraktı.
—En sevdigim alintilar—
—-sonsuzluk bile bir şey, sonsuzluktan da öte bir şey varsa...
—-İnsan hiç ölmek ister mi? Öldürmek de ölmek gibi bir şey. İnsan, ne için olursa olsun hiç öldürebilir mi, bu üç!
—-Ben deniz içtim, deniz yedim, tepeden tırnağa deniz oldum."
—-"Başkalarının acısını, acıyı çeken bilir,
—-İnsanoğlu hep bekler. "
—-Kimi insan var, cenneti cehennem, kimi insan var cehennemi cennet yapar.
—-İnsanoğlu çok sıkışınca, ne düşündüğünü, ne yaptığını bilemez."
—-İnsanoğlunun en büyük merakı insanı aramak, bulmak, tanımaktır. Bir insan öteki insanları anlamaya can atar. Her zaman da başını kayaya, sert, çakmaktaşından kayalara vurur.
—-İnsanoğlu güzelliğe böylesine hayran kalabiliyorsa, bu savaş ne, bu biribirlerini yeme, aşağılama, bu akan suya, uçan kuşa, yaprağın üstüne konmuş kelebeğe düşmanlık niye? Deli mi bunlar, deli mi? Bu yaşa geldim, çok savaşlardan, ölümlerden, zulümlerden, dostluklardan, sevgilerden, mutluluklardan, ölümüne sevdalardan geriye kaldım, şu insanoğlunu anlamadım gitti. Ne tuhaf, ne çılgın bir yaratık.
—-"Bir toprakta yılan varsa o toprak bereketli, uğurlu olur. O topraklarda yaşayanlara kolay kolay kötü hastalıklar gelmez. Çok mu var yılan?"
…..
—-"Savaşı yaşamışlar ölüme kanıksarlar, insanlıklarını yitirirler.
—-Bütün büyülerden bir şey, bir tek bir şey öğrendim ki büyü insandadır. Büyü insanın gözündedir. Büyü insanın kulağında, burnunda, yüreğindedir. Dünyanın en güzel büyücüsü, o sevgiyle dopdolu olan insanın gözünde, burnunda, yüreğinin kökündedir."
—-İnsan, düşleri öldüğü gün ölür."
—-mi? Dünya güzel, can tatlıdır, bu insan hiç tatlı canına kıyabilir mi?
—-Dünyada her iyilik unutulur, unutulmaz ya unutulur diyelim, hiçbir zaman, hiçbir insanın unutamayacağı bir güzellik var, o da bir insanın bir insandan gördüğü yürekten bir sevgidir.
—-İnsanın en büyük vazifesi kalbindedir.
—-"Valla bavo ez Tırkiji dızanım, ez Kürdiji dızanmı, ez Zazaki, ez kılamé gavné Süryaniji dızanım."
—-"Sen Kürtçe söylemiyor musun?"
"Kürtçe söylüyorum."
"Buralarda seni dinleyecek, geçindirecek kadar çok Kürdü nerede bulacaksın?"
"Bizim türküleri yetmiş iki millet sever."
"Nasıl olur, onlar Kürtçe bilmiyorlar ki."
"Bilmiyorlar ya beni, biliyorlar gibi sonuna kadar dinliyorlar. Arada sırada da Türkçe de söylüyordum onlara. Türkçeyi duyunca söylediklerimi daha güzel anlıyorlardı. Kadınlar ağlıyorlardı bile. Ben memleketten buraya köy köy türkü söyleye söyleye geldim. Kimi köylerde de kaval çalıyordum. Kavalıma kadın erkek herkes ağlıyordu."
—-Umut insanların yüreğine işliyor, onları alıyor, ölümsüz bir dünyaya götürüyordu.
—-"Savastan geriye kalmis her insan sakattir, yari ölüdür.
Savasmis her kisi savastan önceki kisi degildir. Yipranmis, sakatlanmis bir kisidir..."
—-"Sen iyi bir insansin. Onun igin seni çok öldürmüsler."
—-Çöl başkadır. Orada gökyüzü silme yıldızlarla kaplıdır. Durmadan oradan oraya sel gibi yıldızlar akar."
—-Gün doğmadan neler doğar.
—-"İnsanlar ölümlüdür. Dünyada, kainatta her şey ölümlüdür. Her şey de ölümsüzdür. İnsan ölecek, malum, insan ölecekse böyle bir adada, böyle bir cennette ölmeli. Onun menekşesini koklamalı toprağa girerken.
—-Gurbet ölümden de, savaştan da zalim.
—-"İyi bir toprak parçasının insanları da iyi olur. İyi bir toprak parçası iyi insanlara da kavuşur, öyle değil mi?"
—-İnsanın en köklü duygusu ne sevgi, ne öfke, ne korkudur. İnsanın kendi kendine acımasıdır.
—-Bu derin kardeşlikten, dostluktan sonra bu düşmanlıklar neydi? İnsanlar çektikleri acılarda birleşiyorlardı da, yaşadıkları sevinçlerde niçin bir araya gelemiyorlardı?
—-Acılar tükenmez, mesele acıları azaltmaktır.
Puan vermedi·508 syf.··
Beğendi
·2024 65. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 26 Kasım 2024 20:47
Karıncanın Su İçtiği
Bu serinin bu kısmını 1. kitaptan daha çok sevdim. Sanırım, birlik ve beraberlik temasını ele alması, Anadolu’nun yardımlaşma ve dayanışma ilişkisi içinde sunulması beni daha çok etkiledi. İçlerinden birinin derdini kendi dertleriymiş gibi görüp ona arka çıkmaları ve yardım etmeleri çok hoşuma gitti. Kendimi güvende hissettiğim bir yeri tarif ediyorlarmış gibi hissettim.
Bir kitapla kıyaslama yapacağım diğer bir kısım ise aşk’tı Zehra ile Poyraz’ın saf ve temiz sevgisiydi. İlk kitaba nazaran bir tık daha uzundu ama olay örgüsü ve sürprizlerle dolu olması beni daha çok içine çekti. Sadece bazı kısımların gereksiz yere uzatıldığını düşündüm, tabi bunlar tamamen benim kişisel görüşlerim.
Ayrıca Anadolu’nun farklı yerlerinden farklı kimliklerin (Fakiye Teyran, Dengbêj Uso, Selman Sami, Baytar Cemil) bir arada yaşayıp dostluk ve yardımlaşmayı vurgulamaları da çok hoşuma gitti. Betimlemeler o kadar güçlüydü ki kendimi anlatılan yerdeymişim gibi hissettim. Adanın içinde yaşayan biriymişim de oradaki kişileri daha önceden tanıyormuşum gibi bir etki bıraktı.
—En sevdigim alintilar—
—-sonsuzluk bile bir şey, sonsuzluktan da öte bir şey varsa...
—-İnsan hiç ölmek ister mi? Öldürmek de ölmek gibi bir şey. İnsan, ne için olursa olsun hiç öldürebilir mi, bu üç!
—-Ben deniz içtim, deniz yedim, tepeden tırnağa deniz oldum."
—-"Başkalarının acısını, acıyı çeken bilir,
—-İnsanoğlu hep bekler. "
—-Kimi insan var, cenneti cehennem, kimi insan var cehennemi cennet yapar.
—-İnsanoğlu çok sıkışınca, ne düşündüğünü, ne yaptığını bilemez."
—-İnsanoğlunun en büyük merakı insanı aramak, bulmak, tanımaktır. Bir insan öteki insanları anlamaya can atar. Her zaman da başını kayaya, sert, çakmaktaşından kayalara vurur.
—-İnsanoğlu güzelliğe böylesine hayran kalabiliyorsa, bu savaş ne, bu biribirlerini yeme, aşağılama, bu akan suya, uçan kuşa, yaprağın üstüne konmuş kelebeğe düşmanlık niye? Deli mi bunlar, deli mi? Bu yaşa geldim, çok savaşlardan, ölümlerden, zulümlerden, dostluklardan, sevgilerden, mutluluklardan, ölümüne sevdalardan geriye kaldım, şu insanoğlunu anlamadım gitti. Ne tuhaf, ne çılgın bir yaratık.
—-"Bir toprakta yılan varsa o toprak bereketli, uğurlu olur. O topraklarda yaşayanlara kolay kolay kötü hastalıklar gelmez. Çok mu var yılan?"
…..
—-"Savaşı yaşamışlar ölüme kanıksarlar, insanlıklarını yitirirler.
—-Bütün büyülerden bir şey, bir tek bir şey öğrendim ki büyü insandadır. Büyü insanın gözündedir. Büyü insanın kulağında, burnunda, yüreğindedir. Dünyanın en güzel büyücüsü, o sevgiyle dopdolu olan insanın gözünde, burnunda, yüreğinin kökündedir."
—-İnsan, düşleri öldüğü gün ölür."
—-mi? Dünya güzel, can tatlıdır, bu insan hiç tatlı canına kıyabilir mi?
—-Dünyada her iyilik unutulur, unutulmaz ya unutulur diyelim, hiçbir zaman, hiçbir insanın unutamayacağı bir güzellik var, o da bir insanın bir insandan gördüğü yürekten bir sevgidir.
—-İnsanın en büyük vazifesi kalbindedir.
—-"Valla bavo ez Tırkiji dızanım, ez Kürdiji dızanmı, ez Zazaki, ez kılamé gavné Süryaniji dızanım."
—-"Sen Kürtçe söylemiyor musun?"
"Kürtçe söylüyorum."
"Buralarda seni dinleyecek, geçindirecek kadar çok Kürdü nerede bulacaksın?"
"Bizim türküleri yetmiş iki millet sever."
"Nasıl olur, onlar Kürtçe bilmiyorlar ki."
"Bilmiyorlar ya beni, biliyorlar gibi sonuna kadar dinliyorlar. Arada sırada da Türkçe de söylüyordum onlara. Türkçeyi duyunca söylediklerimi daha güzel anlıyorlardı. Kadınlar ağlıyorlardı bile. Ben memleketten buraya köy köy türkü söyleye söyleye geldim. Kimi köylerde de kaval çalıyordum. Kavalıma kadın erkek herkes ağlıyordu."
—-Umut insanların yüreğine işliyor, onları alıyor, ölümsüz bir dünyaya götürüyordu.
—-"Savastan geriye kalmis her insan sakattir, yari ölüdür.
Savasmis her kisi savastan önceki kisi degildir. Yipranmis, sakatlanmis bir kisidir..."
—-"Sen iyi bir insansin. Onun igin seni çok öldürmüsler."
—-Çöl başkadır. Orada gökyüzü silme yıldızlarla kaplıdır. Durmadan oradan oraya sel gibi yıldızlar akar."
—-Gün doğmadan neler doğar.
—-"İnsanlar ölümlüdür. Dünyada, kainatta her şey ölümlüdür. Her şey de ölümsüzdür. İnsan ölecek, malum, insan ölecekse böyle bir adada, böyle bir cennette ölmeli. Onun menekşesini koklamalı toprağa girerken.
—-Gurbet ölümden de, savaştan da zalim.
—-"İyi bir toprak parçasının insanları da iyi olur. İyi bir toprak parçası iyi insanlara da kavuşur, öyle değil mi?"
—-İnsanın en köklü duygusu ne sevgi, ne öfke, ne korkudur. İnsanın kendi kendine acımasıdır.
—-Bu derin kardeşlikten, dostluktan sonra bu düşmanlıklar neydi? İnsanlar çektikleri acılarda birleşiyorlardı da, yaşadıkları sevinçlerde niçin bir araya gelemiyorlardı?
—-Acılar tükenmez, mesele acıları azaltmaktır.·
128 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.