Vefa, insanın ruhuna dokunan en zarif erdemdir; kaybolduğunda geriye kalan yalnızca kuru bir gölgedir. Nankörlükle heba edilmiş bir ömür, kendi ağırlığında boğulur. Çünkü vefa, sadece başkalarına değil, insanın kendi vicdanına olan borcudur. Unutma, bir damla vefa, kalbin en kurak topraklarında bile bir bahar yaratabilir.
Cuma Bozkurt