Uzun bir süreden sonra ilk defa bu kadar duyguyu aynı anda aynı kitapta yaşadım. Bir ara okumak istemedim ağlamaktan. Hatta Emirin bu yaptıklarına hiçbir şey diyememekten dolayı kitabı yarım bırakmayı düşündüm. Ama tabii kitap yarım bırakamama takıntımdan devam ettim. İyi ki de devam ettim. Ama Hasan ve Emirin kardeş oluşu ve bunu hasanın bilmemesi... Of empati kuruyorum çok kötü bir şey. Hala Emire olan öfkem dinmemiş. Hasana yaptıklarını, yapanlara sessiz kalışı çok dokundu... Ama yaşattığını yaşar ya insan tam da bunu yaşadı Emir. Neden pişman olmak için iş işten geçmiş oluyor? Yada pişman olmak için iş işten geçmesi mi gerekiyor?
Neyse bu incelemem Hasana olan sevgimden ve onu burada yaşatmak için yazıyorum.
Sen kitap karakterlerinin en cesurusun. Keşke senin gibi bir dosta sahip olsaydım. Masumluğun ve cesaretin dünya karakterlerinin(biz)de eminim ki imrendiği bir davranış. Her şeye rağmen hala iyi biri olmak mümkün ve sen bunu bize öğrettin. Bu kitabı okuyan herkesin kalbindeki yerin bambaşka olduğuna eminim. En sevdiğim alıntıyla sonlandırmak istiyorum. Ve en sevdiğim karakterin sözleriyle.
"Şey" dedi "Neden adam karısını öldürdü? Daha doğrusu, gözyaşı dökmek için illa da üzülmesi mi gerekiyordu? Soğan koklasa olmaz mıydı?"
·
140 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.