William Shakespeare'nin 1611'de yazdığı son oyun olmasıyla bilinir. Önsöz kısmında Jan Kott'un 'Fırtına; yitirilmiş hayallerin, acı çeken bir aklın ve inatçı olmasına rağmen, kırılgan bir umudun oyunudur.' ifadesi metni tam olarak özetler.
Metnin; mistik, ahlaklı baş karakteri olan Prospero düşürüldüğü tuzaklar neticesinde Milano Dük'ü iken bir adada kızı ile mahsur bırakılır. Çektiği acı, unutamadığı adaletsizlikler ve sahip olduğu sihrin etkisiyle adada büyülü bir hakimiyet kurar ve sabırla intikam gününün gelmesini bekler. Adaleti sağlayacağı gün gelip çatar, düşmanları ve kandırılan dostlarıyla dolu bir gemi Prospero'nun adasına yaklaşır, işte tam o anda müthiş bir fırtına kopar ve gemi batar. Geminin içindekiler adada mahsur kalır ve olaylar Prospero'nun parlak zekası,intikam ateşi ve perisi Ariel'in yetenekleri sayesinde plana uygun olarak gelişir, oyunun sonunda lirizm korunarak tüm haklar sahibini, tüm suçlar cezasını bulmuş olur.
Oyunun başından sonuna kadar Prospero'da bir coşku hakimdir. Yaşadığı haksızlıklardan, çektiği acılardan dem vurur durur, ancak ne hafızasını kaybetmiş kızına ne de olaylar aydınlığa kavuştuktan sonra Napoli kralına bu acıları bir türlü anlatamaz. Öyle ki Napoli'ye açılan deniz yolculuğunda tüm çektiklerini uzun uzun anlatmak isteyen Prospero'nun yine bir şey anlatamadığını görürürüz. Fırtına aslında Prospero'nun çektiği acılar, sıkıntılar ve öfkesidir, ayrıca gemideki herkesi hakettiği şekilde savurur. Shakespeare'in nedenlerden ziyade sonuçlara önem verdiğini anlarız, Nedenler ancak duygulara yön verir, esas olan nedenlerle oluşturduğumuz duyguların yarattığı sonuçlardır mesajını vermek istiyor bence sayın Shakespaere. Tabi ki çok iyi bir metindi...
·
406 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.