Zeze. Benim küçük adamım. En çok özleyeceğim bir karakter. Zeze. Acı dolu hayatı hep umutlarla yükselen Zeze. Değeri bilinmeyen ama kalbi hep güzelliklerle dolu küçük adamım. Zeze'nin hikayesini okurken mutlaka kendimizden bir şeyler buluruz içinde. Bazen kendimiz, bazen en yakınımız. Ben, bu kitabı çok zaman önce okudum ve çok kısa bir zaman diliminde bitirdim. Zeze, benim için babam. Onun, hayallerini, umutlarını, hiç pes etmeyişini hep babam da gördüm. Zeze, eğer bir insan olsaydı kesinlikle babam olurdu. Hem babamdan, hem Zeze den öğrendiğim tek şey; daima ileri. Evet, Zeze'nin umutları, çok sevdiği bir insan ile birlikte öldü. Sonra en çok sevdiği, onunla sohbet ettiği, bir şeker portakalı fidanı ile de büyüdü. Hiç birimizin hayatında bir şeker portakalı fidanı yok. Ama içimde bir yerlerde, bir şeker portakalı fidanı yeşertebilir, umutlarımızı şeker portakalı fidanına anlatabiliriz. Zeze den tek en büyük farkımız ise içimizde büyüttüğümüz şeker portakalı fidanını, ağaç olarak değil hep fidan olarak görmek olsun. Büyüyelim, deneyimler tecrübeler bizi hep ileri götürsün ama bir yanımız hep çocuk kalsın. O bir yanımız, her günün sonunda şeker portakalı fidanının gölgesinde soluklansın.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.