Bir psikiyatristinin yolunun kesiştiği, erken çocukluk döneminde ihmal ve istismar gibi travma yaşamış 10 farklı çocuğun hikayesini anlatıyor. Savaş gazileri ve deprem gibi doğal afet geçirenlerden aşina olduğumuz travma sonrası stres bozukluğunun yeni kabul gördüğü zamanlarda geçiyor. Çocukların kötü deneyimler sonrası beyin gelişiminin etkilenebileceği üzerinde çok fazla çalışma yok aksine genel görüş onların daha dirençli olduğu ve etkilenmeyeceği yönünde.
Kitabın sonunda daha detaylı anlatıldığı üzere beyin gelişimi kalp atış hızı, tansiyon düzenlenmesinden sorumlu ve merkezde olan en ilkel alandan başlayıp soyut düşünce bağlılık gibi işlevlerden sorumlu kortekse doğru ilerliyor. Bu alanların sırayla gelişebilmesi için uygun zamanda tekrarlayan deneyimler yaşamış olmak gerekiyor. Eğer gerekli uyaranları almadıysa ya da olumsuz deneyimlere maruz kaldıysa gelişim o noktada sekteye uğruyor. Bu bilimsel temel üzerinden çocukluk döneminde kötü deneyimler yaşamış vakalar anlatılıyor. Kimisi cinsel istismara uğramış, kimisi annesinin vahşice cinayetine şahit olmuş, kimisi kitaba da adını verdiği gibi bir kafeste köpek gibi büyütülmüş, kimisi daha bebekken sadece karnı doyurulup bir odada saatlerce tek başına bırakılmış 10 çocuk. Yaşadıklarını okumak ne kadar üzücü olsa da yaşananların çocuklarda nasıl büyük bir etki bıraktığını ve uygun müdahalelere verdikleri yanıtları görmek etkileyiciydi.
Kendi adıma da belli bir dönemde ihtiyacımız olan ilgiyi/sevgiyi/dostu/akrabayı/parayı/başarıyı o anda almamışsak ilerleyen zamanlarda elde etmenin anlamının olmayacağını düşünüyordum. Ama sanırım insan hayatta eksik olduğu yeri doldurmadan sağlıklı bir şekilde büyüyemiyor.
Her anne babanın, öğretmenin, sosyal hizmet görevlilerinin, işi gereği çocuklarla teması olan herkesin okuması gereken bir kitap.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.