Rousseau 1700 lü yıllarda yaşamış toplum ve eğitim yapısı üzerine düşünmüş bir yazardır. Bu kitabı da yazarın son kitabı. Kitabın her cümlesinde anlaşılıyor bu sona gidiş. Çok şey yaşamış olmanın vermiş olduğu bir yorgunluk var satırlarda. Kalıplarını kıramayan, kendinden olmayanı hemen ötekileştiren bir topluma sitem var her satırda. Toplumdan kaçarak doğaya sığınan bir insan var. Daha önce yazarın Toplum Sözleşmesi kitabını okumuşum. Çok ağırdı. Bu kitap hiç öyle değil. Diğer kitaplarında olan ateşli, net söylemleri bu kitapta yerini bir sükunete bir yumuşaklığı bırakıyor Yılları yürümekle geçen bir dede ile bir fasıla da siz yürüyormuşsunuz gibi. Nefes alıyormuşsunuz gibi tatlı bir anlam arayışına sürüklüyor sizi sözleri. Kısa bir kitap olmasına rağmen yeri geliyor ümitleniyor yeri geliyor tamamen ümidinizi yitiriyorsunuz insanoğlundan . 10 bölümden oluşuyor, deneme tarzında yazılmış bir eser. Kısmen otobiyografik bir eser de diyebiliriz. Dili çok akıcı. 140 sayfa zaten hemen bitiveriyor. Ben çok beğendim. Okuyun mutlaka.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.