Bu kitap Breuer ve Nietzsche'nin yani birbirini tedavi eden iki dostu anlatıyor. İlk başladığımda bu dostluğun nasıl ilerleyeceğini çok sormuş ama cevabım hiç tam oturmamıştı. Oysaki dün kitabı bitirdiğimde gerçekten her insanın duyguları olduğunu yalnızca bazı insanların bu duyguları duyguların gölgesi olan düşüncelerle saklamaya çalıştığını öğrendim. Nietzsche'yle Breuer'in yaptığı son konuşmada gözyaşlarının bir anlamı olduğunu ve gözyaşlarını gerektiğinde harcamamız gerektiğini de gördüm. Her insan bazen depresif bir ruh halinde olabilir, arkadaşları veya ailesi tarafından arkasından bıçaklanabilir ama dünya "ben" yaşadığım sürece yalnızca benim dünyam. Bedenin önemli olduğu kadar ruhun da önemli olduğunu da Nietzsche'nin yaşadığı ataklardan gördüm. kitap kesinlikle okunması gereken bir kitap. Tekrar yaşasam aynı şeyleri tekrar yapardım:) çünkü benim özgürlüğüm de böyleymiş.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.