Sadece kendisinin düşündüğünü sandığı eleştirilerle dolu müthiş bir eser. Livaneli'nin daha önce Kardeşimin Hikayesi adlı eserini okuduğum için ve beğendiğimi de hatırladığım için bu eseri bana çok -nasıl desem- garip geldi. Bunu oturup yazmak yerine gidip bir makale yazsaydı ya da meclise önerge sunsaydı da olurmuş çünkü her satırda çevrenin nasıl ama nasıl kirletildiğinden, vakitsiz avcılığın ekosisteme zararlarından, savaşın ne kadar kötü olduğunu ve çocuklara etkisini dinlemekten gına geldi. Didaktikliğin dibine vurduğu için hikayeden tamamen kopup Livaneli Bey'den azar işittiğimi hissettiğim anlar oldu. Yazar ve anlatıcı birbirine girmiş yani.
Virgina Woolf'un da Bronte'yi eleştirdiği gibi: Kendi kişisel kırgınlıkları tamamen kurguyu zedelemiş durumda.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.