Bugün İntihar Dükkanı kitabını bitirdim. İçimde hem bir boşluk hem de anlamlandıramadığım bir tatmin duygusu var. Kitabın her sayfası karanlık ve kasvet doluydu, ama tuhaf bir şekilde bir o kadar da gerçekti. İnsanlar mutsuzluklarını artık kanıksamış, mutluluğun varlığına dair inançlarını yitirmişti. Jean Teulé’nin yarattığı bu dünya beni hem ürküttü hem de düşündürdü.
Karakterlerin çaresizliği öyle derindi ki, bazı anlarda okurken boğulacak gibi hissettim. Ancak Alan... Ah, Alan. O küçük çocuğun hayata olan saf sevgisi, beni hiç beklemediğim bir yerden vurdu. Bu kadar karanlığın ortasında nasıl bu kadar ışık saçabiliyordu? Belki de onun varlığı, hayata dair en önemli derslerden biriydi: Her şey ne kadar kötü görünürse görünsün, bir yerlerde hep bir umut vardır.
Kitap boyunca kendimi sık sık sorguladım. Hayatta bizim de "karanlık dükkanlarımız" yok mu? Umutsuz olduğumuzda çevremize duvarlar ördüğümüz, çıkış yolu bulamadığımız anlar... İşte o anlarda bir Alan’a, yani içimizdeki küçük umut kırıntısına ihtiyacımız var.
Kitabı bitirdiğimde aslında sadece bir hikâye okumuş gibi hissetmedim. Hayata, karanlığa, umuda ve mutluluğa dair bambaşka bir perspektif kazandım. Belki de Jean Teulé’nin yapmaya çalıştığı tam olarak buydu: Karanlık mizahın arkasına saklanarak bizi yüzleşmekten kaçtığımız duygularla tanıştırmak.
Bugün kendi hayatımda Alan gibi küçük ama parlak bir ışık yaratmanın yollarını düşünerek uyuyacağım. Belki de kitap, bana ihtiyacım olan bir hatırlatmayı yapmıştır: En karanlık günlerde bile, bir yerde bir ışık hep yanar.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.