Yanlızca metnindeki ahenk ve felsefe için bile okunabilir
Harp Baladı, yazar 
Cihan Çetinkaya'nın okuduğum ikinci kitabı oldu. Belagat açısından en çok beğendiğim yazarlardan biri olduğunu söyleyebilirim.
Roman, 1. Dünya Savaşı esnasında, Kanal Harekâtına katılan ve esir düşen bir Türk subayının gözlemlerinin ve yaşadıklarının yanı sıra, iç dünyasında yaşadığı fiziksel ve ruhsal gerilimleri konu alıyor. İzlek, Binbaşı Halil Sadi'nin oğluna yazdığı mektuplar ve bir 3. tekil şahsın dilinde anlatılan akış arasında başarılı bir şekilde kurgulanmış.
Konu çok öyle sıra dışı, bilinmedik bir konu değil. Ancak vasatlığı ve dayatılmış hamaseti kabullenmeyip, inanan ancak inancıyla birlikte, neyin ve kimin doğru ya da yanlış olduğunu sorgulamaktan da geri durmayan, asker kimliğinin dışında, entelektüel ve duyarlı bir kişiliğe de sahip olan Binbaşı Halil Sadi anlattıklarıyla, düşünsel derinlik içeren gözlemleriyle ve dile getirdiği özlemleriyle okuru kâh düşünmeye zorluyor kâh duygulandırıyor.
Hayat, ölüm, şehit, yol, yolcu, dost, vefa, hatıra, vicdan, ittihatçı, saray yanlısı, deli, uyku, rüya, umut, yarım/yarım kalmışlık, pişmanlık, vuslat, galip, mağlup, çocuk, masumiyet, teselli sözcüklerinin anlamları, özneleri ve nesneleri çok akıcı, yormayan ancak düşündüren bir üslupla kaleme alınmış.
Bir taraftan savaşın müsebbipleri ve kaybettirdikleri, insanlık dışı vahşete her zaman meyilli yanı gözler önüne serilmekte; bir taraftan da birbirlerine hasım kuvvetlerin emri altında bulunmalarına rağmen insanî ve dostâne köprüler kurabilen karakterler anlatılmakta.
Yazarın bugüne dek hep beğenegeldiğim belagati yüksek üslubuna rağmen, kitapta eleştirebileceğim en belirgin husus, eski dilden kalma kelimelerin -sürekli olmasa da- bazen okuma temposunu yavaşlatması, okuru sözlüğe başvurmaya zorlaması. Özellikle Binbaşı Halil Sadi'nin oğluna hitaben yazdığı mektupların metninde yer alan bu kelimeler, belki dönemin ruhunu veya aurasını yansıtıyor olabilir ama şahsen, metin içinde veya sayfa sonlarında (kesinlikle kitabın sonunda değil) açıklayıcı kısa notlar bulunmasını tercih ederdim.
Sonuç olarak okumaktan keyif aldığım, pek çok anlamda hissiyatıma ortak olan bir kitap oldu Harp Baladı.
Harp Baladı, yazar Cihan Çetinkaya'nın okuduğum ikinci kitabı oldu. Belagat açısından en çok beğendiğim yazarlardan biri olduğunu söyleyebilirim.
Roman, 1. Dünya Savaşı esnasında, Kanal Harekâtına katılan ve esir düşen bir Türk subayının gözlemlerinin ve yaşadıklarının yanı sıra, iç dünyasında yaşadığı fiziksel ve ruhsal gerilimleri konu alıyor. İzlek, Binbaşı Halil Sadi'nin oğluna yazdığı mektuplar ve bir 3. tekil şahsın dilinde anlatılan akış arasında başarılı bir şekilde kurgulanmış.
Konu çok öyle sıra dışı, bilinmedik bir konu değil. Ancak vasatlığı ve dayatılmış hamaseti kabullenmeyip, inanan ancak inancıyla birlikte, neyin ve kimin doğru ya da yanlış olduğunu sorgulamaktan da geri durmayan, asker kimliğinin dışında, entelektüel ve duyarlı bir kişiliğe de sahip olan Binbaşı Halil Sadi anlattıklarıyla, düşünsel derinlik içeren gözlemleriyle ve dile getirdiği özlemleriyle okuru kâh düşünmeye zorluyor kâh duygulandırıyor.
Hayat, ölüm, şehit, yol, yolcu, dost, vefa, hatıra, vicdan, ittihatçı, saray yanlısı, deli, uyku, rüya, umut, yarım/yarım kalmışlık, pişmanlık, vuslat, galip, mağlup, çocuk, masumiyet, teselli sözcüklerinin anlamları, özneleri ve nesneleri çok akıcı, yormayan ancak düşündüren bir üslupla kaleme alınmış.
Bir taraftan savaşın müsebbipleri ve kaybettirdikleri, insanlık dışı vahşete her zaman meyilli yanı gözler önüne serilmekte; bir taraftan da birbirlerine hasım kuvvetlerin emri altında bulunmalarına rağmen insanî ve dostâne köprüler kurabilen karakterler anlatılmakta.
Yazarın bugüne dek hep beğenegeldiğim belagati yüksek üslubuna rağmen, kitapta eleştirebileceğim en belirgin husus, eski dilden kalma kelimelerin -sürekli olmasa da- bazen okuma temposunu yavaşlatması, okuru sözlüğe başvurmaya zorlaması. Özellikle Binbaşı Halil Sadi'nin oğluna hitaben yazdığı mektupların metninde yer alan bu kelimeler, belki dönemin ruhunu veya aurasını yansıtıyor olabilir ama şahsen, metin içinde veya sayfa sonlarında (kesinlikle kitabın sonunda değil) açıklayıcı kısa notlar bulunmasını tercih ederdim.
Sonuç olarak okumaktan keyif aldığım, pek çok anlamda hissiyatıma ortak olan bir kitap oldu Harp Baladı.·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.