Benim hala umudum var...
Kitabın her sayfasını hem bir ebeveyn hem de bir çocuk olarak okudum galiba, her sayfayı ben nasıldım çocuklarıma neler yapıyorum diye sorgulayarak baktım. Bazen modernlik ve iyi bir ebeveyn olmayı ne kadar çok abarttığımızı gördüm her sayfada, çocuklarımıza iyilik yaptığımızı düşünürken ne kadar çok hatalar yapmışız meğerse, sanki bizim anne babalarımız kötüydü, onlar bazı sorunlarımızı kendimiz çözmemiz beklerken ilgisiz anne baba mıydı, ya da bu kadar çok abartmamışlar mıydı iyi olmayı hata yapmamayı... Kısa ebeveynlik hayatım boyunca öğrendiğim yegane şey galiba ne zaman hata yapmayayım bu konuda dediysem hep oralarda hata yaptım. Sonuç yapmaya çalıştığımın tam tersi oldu çoğunlukla, hem ben üzüldüm hem çocuklar sonuç hüsran...
Yazar bize her fırsatta bunu hatırlattı sanki bana, bırak dedi bu hayat onların sorumluluklarını alsınlar, direksiyona onlar geçsin sen eşlik et sadece, oysa benim okul hayatımda da kimse bana ödevlerimi sormamıştı ben almıştım o sorumluluğu ama nerde kırıldı nasıl oldu bilemeyerek geldiğim noktayı hayretler içinde gördüm.
Kendisi hakkında çok bilgim olmayarak başladım kitabına, eleştirilerin aksine dilini de anlatımını da örneklerini de çok beğendim. Vermeye çalıştığı mesajı da din ve eğitim konusunda gösterdiği benzerliklere de yürekten katılıyorum. Geldiğimiz nokta ortada sanırım en güzel cevap da bu zaten.
Bize anlatılmaya çalışılanı anlayamamakla geçiyor ömrümüz maalesef bu din de de böyle, gölge de de böyle...
Belki de önce sevgiyi öğrenmemiz gerek, gerçek sevginin nasıl olduğunu, ne olduğunu, sonra eğitimden, dinden, evlilikten devam edilir zannımca.
Son olarak her bireyin, her eğitimcinin, her ebeveynin okuması gerektiğini düşünüyorum. Çocuklarımızın gözlerindeki ışığı söndürmeden, kendimize benzetmeden önce okuyup onları dönüşü olmayan yola sokmadan önce..
Kimbilir belki de hala umut vardır..
Herkes size yapamazsın diyecek, sen yapılabildiğini göster onlara...
Sevgiyle, şiddetle okuyunuz okutunuz efendim...
·
99 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
