Okurlar Rooney'nin yazımı hakkında iki zıt kutba ayrılmış. Seven çok seviyor, sevmeyen başka bir kitabına bile şans vermek istemiyor. Ben seven kutupta kendime yer buldum. Rooney, Connell ve Marianne ismindeki ''normal'' olan ama hiç de öyle hissetmeyen iki gencin yıllara yayılan, dostluktan sevgililiğe gidip gelen ilişkilerini kitabı elimden bırakamamama neden olan bir üslupla anlatmış. Soğuk ve direkt bir şekilde yazıyor, cümleleri betimlemelerle süslemek yerine genelde kısa ve öz bir şekilde bitiriyor. Bu bana yetersiz değil de karakterlerin ruhuna uygun geldi. Dünya onların çevresinde hızla dönerken zaman yalnızca onlar için durmuş gibi hisseden gençlerin günlerini anlatmak için uygun bir yol seçtiğini düşündüm. Yazarın kesme işaretlerini kullanmaması da beni zorlamadı. Kitap okumayı ne kadar sevse de bir oturuşta 30-40 sayfadan fazla okumayan biriyim ama Normal İnsanlar'ı elime aldığım gibi kendimi 90. sayfada buldum.
Marianne ve Connell'ın toksik, bir yere varmayan ilişkisi beni sinir etse de bunu gerçekdışı bulmadım. Marianne'in ailesinden alamadığı sevgiyi romantik ilişkilerinde yakalamak için güçsüzleşmesi, kendini kaybetmesi çok acı olsa da gerçekti; Connell'ın özgüvensizliği, kendini sürekli yetersiz ve aptal hissedip iç dünyasında kendi kendine eziyet etmesi de yine acı ve gerçekti. Severek okudum, dizisini de 2025'te izlerim umarım.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.