Bedia ölünce şıp şıp dökülmeye başladı yaşlar gözümden. Kuzum sahi ben neye ağlıyorum? Özledim ben kelimesi çıktı dudaklarımdan.Neyse... Ben çok ağladım Canım Bedia ölünce. Romanı göremeyişine, hayatta istediklerini tamamlayamayışına ağladım,Uduyla yaşayışına ağladım ben.Son sayfalardaki hayat notlarına yazarın belki.biraz pencere önünde nasihat dinliyormuşum gibi de hissettirdi tabi ama tatlı bir yerden.
Arka kapak yazısında deniyor ki "Udu, ağlamak isteyen bu zavallının cereyan-ı dimağına yardım ediyordu. O maharetlere,o hazin parçalara ancak Bedia'nın ah-ı şererine refakat eden udun sonraki bir iniltisi cevap veriyordu."
Öncelikle söylemeliyim ki şu kısacık alıntıdaki kelimeleri okumak sizi yorduysa kitabı hiç elinize almayın. Üzülürsünüz kuzum nemelazim. Her sayfanın yarısı kelime anlamlarina ayriis çünkü hem de sadeleştirildikten sonraki haliyle! Fakat Fatma Aliye... Sen,sen okunması elzem bir kadınsın.(Benim kelimelere de bir değişim cereyan etmiş farkında mıyız :))
İkinci okuduğum eseri Fatma Aliye'nin fakat ilkine kıyasla bunu pek bir beğendim. Bakmayın bu satırlara gelebilmem icin sakinleşmek gerekti. Yer yer bir tiyatro oyunu edasıyla canlandırdığım yer yer de sadece kafamı meşgul etmek için kelimelere daldığım bir roman oldu Udi.
Bir Kadın bir Sanatçı bir Aşık Bedia... Bir kadın bir yazar bir feminist Fatma Aliye... Ah hemşirem keşke daha çok yazabilseydiniz.
Bana hissettirdikleri ve yaşattıkları için sonsuz minnettarım. Okursunuz, şanslıysanız.
Hoşça,kitapla, aşkla ve sanatla kalın.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.