Ben Özge’nin yazım diline aşıkmışım bunu fark ettim. Bana istediğim her şeyi sıkmadan, akıcılığı bozmadan vermeyi başarıyor. Kitabı o kadar çok post-itledim ki bir noktada ben Bronz’u okumadım Bronz beni okudu.
Sayfalar ilerledikçe fark ettim ki kitapta kimseye güvenemeyeceğim. Şimdi ne söylesem spoiler olurmuş gibi geliyor ama Hisar’ın söyleyeceği yalana ilk kendini inandırıp o yalanı yaşaması benim çok hoşuma gitti. Okuduğum her şeyi sorguladım o yüzden. Özge bence ters köşe olayını çok iyi yapıyor, okuyucuyu şaşırtmayı biliyor.
Ben spoiler yememiş, yesem bile unutmuş bir kesimden olduğum için kendimi aşırı şanslı hissediyorum. Hani şu ilk kitap bile evet Bronz artık benim favori serilerimden biri dedirtti bana. Okurken çok kahrolup ağlayacağım buna eminim ama senin için her şeye değer
Ben Hisar’ın annesine çok sinirliyim gerçekten yani o kadının saf kötü olduğunu düşünüyorum, yanlış düşünüyorsam da umrumda değil. Ben karakterlerle çok fazla empati yapar ve anlamaya çalışırım ama bu kadında onu bile yapmak istemiyorum. Her şeyin suçlusu Haris ama bütün acıyı sevgisizliği çeken His oldu ya. Gerçekten uzun bir süre bu siniri overthinkleyeceğim çünkü His’e üzülmekten kafayı yedim.
Neyse kısaca bayıldım kitaba. Sonu öyle bir yerde bitti ki direkt ikinci kitaba başlıyorum başlamazsam ne uyuyabilirim ne başka bir şey yapabilirim.
·
108 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.