İnsan düşünceden ibarettir. Sürekli bardağın boş tarafına bakan ile dolu tarafından bakan bir kimse sizce aynı olur mu? Biri hayatın güzelliklerinin farkındayken diğeri sürekli olumsuz düşüncelerin esiridir. Ve bu düşünceler yaşadığı tüm anlarında onun peşinden asla ayrılmazlar. Hani bir şeyi kırk kere tekrarlayınca olur derler ya, işte bu da istemekle alakalıdır ve inanmakla. Gerçekten istediğin, inandığın ve bu uğurda çabanı gösterdiğinde o isteğinin olmamasına engel yoktur. Engelleri, yokuşları insan oluşturur. Her şey insanın kendi elinde, mutluluğu da üzüntüleri de.
İnsan sıkıntılı anında şunu diyebilmeli, 'ben bunun üstesinden gelecek güce sahibim' Zira Allah insana kaldıramayacağı yükü yüklemez. Farkında olup farkında olarak yaşamanın izini unutmamalıyız. Ve bakış açımız daima güzelliklere açılan bir pencere olsun. Oradan baktığımızda çamurlu bir yol değil, yeni açmış taze çiçeklerin güzel kokuları dolsun hayatımıza.. Çocukken kalemimiz koyboldu diye ağlarız, biraz daha büyüyünce dizimiz kanadı diye, sonra sorunlar da bizimle büyür, kimisi aşk' a tutunup yanmıştır, kimi hayatın telaşına. Sonra evlilik, çoluk çocuk derken bir bakmışız ki yaşımız gelmiş geçmiş. Sorsak birbirimize hayattan ne anladık? Koca bir hiç diyeceğizdir. Çünkü üzüntüler kalmıştır aklımızda, mutlu günlerimizi unutup, hayatımıza çokça iyiliği dokunan insanların, sadece bir tek bizi inciten sözünü hatırlarız her zaman.
Ben bu kitabı okuduğumda hayatımın farkına vardım, yaşadığımın, ölümün, hayatın bir anlık olduğunun. Öyleyse negatif düşünceler kalbimizden ve beynimizden silinsin. Biz bu hayatta nasıl biri olmak istiyorsak, istediğimizi yaşatmalıyız, önce ruhumuza sonra bedenimize.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.