Beni yer yer hüzünlendiren yer yer sinirlendiren yer yer de düşündüren bu kitabın karakterlerinde aşk ve evlilik hayatlarına dair bir çok ortak nokta bulmuş oluyordum. Philip’’in açısından bakacak olursak kendisi her ne kadar kıskanç bir kişiliğe sahip (kendisi bile şaşıyor bu duyguyu hissetmesine) olsa da yeterli bağlılığı göstermeyen ilk kadına büyük bir aşk ile bağlanıyor ancak bu bağlılığı fazlasıyla gösteren ikinci karısına karşı aynı aşk ve arzu ile bağlanamıyor hatta onu da başka bir hovarda kadın için aldatıyor. Hovarda kadınlar onun yaşamına öyle entegre olmuş ki onlarsız arzu hissedemiyor. Bir nevi onu hasta eden şeye öyle sıkı sıkıya bağ kurmuş ki nerede bunu ona verebilecek bir kadın çıksa karşısına aşık oluveriyor. Her şeyine göz yuman biricik karısı, çocuğun annesi de onu uzaktan seyredip “acaba beni nasıl sevebilir” diye kafa patlatıp “hayatım istersen sen bi şu kadına uğra da neşen yerine gelsin” gibi gurursuzca laflar eden karısını da görmezden geliyor haliyle. İshabelle okucunun acımasına maruz kaldığını rahatlıkla söyleyebilirim. Philip onu sevmek için bir kere yolu göstermişti halbuki, bunu kullanarak onu kendisine bağlayabilir ve bu tüm hastalıklı ilişkilerden uzak durabilirdi ya da en temizi gururuyla terk edebilirdi. Beni düşündüren de bu kısım oldu açıkçası. Bir erkeği kıskançlık duymasını sağlayarak elbette elde tutabilirdi fakat ne kadar sağlıklı bir ilişki olabilirdi bu ya da zaten öbür türlü ne kadar bir sağlıklı ilişkinin içerisindeydiler? İshabelle aşkını yanında tutarak onu diğer kadınlarla görüşmesine müsade ederek iyilik yaptığını düşünmüştü ancak Philip’i öldüren tüm bu toksik aşk hikayeleri değil miydi zaten?
915.jpg){kind=small}
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.