+Izdırap çekiyorum, beni seviyor musun?
-Sus sus ben de ızdırap çekiyorum.
Öncelikle kitap son derece sürükleyici ve keyifle okunuyor demeliyim sanırım çünkü içeriğe çemkirirken beğenmedim imajı vermiş olmak istemem. İçerik ahlak anlayışıma , insanlığa ve değer yargılarıma uymuyor. Ama bu benimle alakalı bu arada , realist bakarsak herkes Selim Pusat gibi davranmayı seçer diyebiliriz. Çünkü insan olmak kendini öncelemeyi ve geri kalanın hiçbir önemi olmadığını düşünmeyi gerektiriyor. Ki bence yanlış ama çoğunlukça olan bu . Selim Pusat’a kitap boyu sinirlenip durdum. Hayat sadece kendinden ibaret midir ? Bir tek sen, bir tek senin hislerin , sadece senin mutluluğun ? Ruh hali gelgitleri kabul ama o gelgitlerin saçmalığına bakmadan peşine düşme hakkına sahip midir insan? Yok ben bu bencilliğe tahammül edemiyorum. Olumsuz bir şey yaşayınca ilk en yakınımızda bize en çok tolerans gösterip yanımızda olana darbe vurma hakkını nerden buluyoruz mesela. Neymiş sevgiymiş? Sevgi çok değerliymiş de bilmem ne. Arkadaş sevgini de kafana göre kullanamayacak konumda olabilirsin. Özgürce seveceğim diyorsan önce özgür olacak ondan sonra hamleni yapacaksın. Sinirlendim. Bencilliğe de , başkasına zarar verecek mi acaba diye düşünmeden yapılan her hamleye de nefret dolu bakıyorum. Hiç de duygusallaşıp aman ne tatlış, ne kadar güzel saf bir sevgi diyemeyeceğim. Kendi ızdırap çektiği gibi karısını da ızdırap içinde bıraktı. Tam olarak sinirlendiğim nokta bu. Olay örgüsüne ve kişilere , kişilerin tavırlarına çok takıldım bu kitapta. Belki de yaram var gocundum. Bu da bir seçenek. Güzeldi ama sevdim anlatımı ve duygu geçişlerini.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.