Kitapların şifa etkisi var; özellikle ilk sayfalarda okuru içine çekmeyi başaran, ruhumuza ulaşan, okudukça merak uyandıran, elden bırakılamayanların...
Sevgili Ezgi Ayvalı, romanı Kutlama'da kurgusuyla, duygusuyla, gerçeğiyle, düşüyle, Araf'ıyla çekici bir atmosfer yaratmış.
Alfabetik sıralamayla ilerleyen sahnelerin arasındaki dünyaya dâhil olup, orada kendimizden bir şeyler buluyoruz…
Kutlama‘da, kimliği giz perdesiyle sıkıca örtülmüş bir anlatıcı var:
“Sadece oyundan çıktım. Artık bir bedene ihtiyacım yok,” diyor…
Yine anlatıcının deyimiyle kasabanın adı Karabasan... Kavak ağaçlarının adı; Uzamışlar ve ilerilerde bir Mezarköy.
Kasabadaki Baraka Otel, kadınlı erkekli eski okul arkadaşlarını ağırlıyor; içlerinden birinin doğum günü kutlaması nedeniyle bir aradalar. Ancak eski defterler açılıyor, hesaplaşmalar başlıyor. Onlar geçmişte birbirlerine âşık olmuş, acı çekmiş ya da ailesel yaraları nedeniyle hırpalanmışlar. Ruhlarındaki yarım kalmış duyguların peşine düşüyorlar, ortaya kaotik bir izlence çıkıyor. Otel sahibesi, oğlu, bahçıvan, konuklar, tümü öyküleriyle, okuru bir tiyatro sahnesine çekerek rollerinin hakkını veriyorlar. İç içe geçen ayrıksı hikâyeler okuyoruz; diyaloglar, kişilik analizleriyle insanın çelişik bir varlık olduğu gerçeğiyle yüzleşiyoruz.
Ve malum virüs mü uğruyor otele, yoksa yedikleri mantardan mı zehirleniyorlar?
İki dünya arasında sıkışanlar, başı sonu olmayan bir rüyanın içine hapsolanlar aslında neredeler? Sanki ne yapsalar ölemeyecekler ama yaşamayacaklar da ve korkmayacaklar, mutlu da olmayacaklar…
Sevgili Ezgi Ayvalı'yı kutlamaktan başka seçenek kalmıyor okuruna... Finalde açıkçası neye içlendiğimi bir an kavrayamadan ağladım; yazar ve romanın en sahici, belki de hayal kadar şeffaf karakterinin arasındaki konuşma inanılmaz etkileyiciydi. Maharetle kotarılmış bu anlamlı romanın yolu açık olsun, kıymet bilen okurlarla buluşsun. Kitaplar ölümsüzdür; kitaplar iyi ki var...
·
202 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.