Ne hissettiğimi bilmiyorum. Boşluğa düştüm diyebilirim. O kadar üzülüyorum ki Martin'e. Anlaşılmak için çabaladı, çabaladı. Pes ettiği yerde herkes onu anladığını, değer verdiğini söyledi. En ihtiyacı olduğu zamanda kapılarını kapatan insanlar onu evine almak için sıraya girdi. Cehalet mutluluktur sözünü hatırlattı bu bana. Eğer hiç Ruth'u tanımasaydı, ona ulaşmak istemeseydi, okumasaydı, kendini geliştirmeseydi bu kadar yalnız kalmazdı. Farkındalık yalnızlığa itti onu. Kendini gerçekleşirtime çabası onun için en sonunda acı bir sona döndü. Yazdıklarının değeri gerçekten anlaşıldı mı merak ediyorum. Yoksa sadece popüler kültürün kölesi miydi onu anladığını iddia eden yayınevleri. Yazar gerçekten kitabı çok güzel yazmış, Martin ile her anı yaşadım gibi. Ve şu anda onun gibi sanki ben de çaresiz, yalnız kalmış hissediyorum.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.