Bir kitabı okurken sorgularım, düşünürüm, şaşırırım, eleştirim ama ağlamam derdim. İlk kez Cengiz Aytmatov eserini okuma hevesine kapıldım ve ilk kez Toprak Ana ile ağladım. Hiç mi kurulan bir cümle boşa çıkmaz. Her bir cümleyi merakla okudum. Sanki olay içindeymiş gibi benimsedim. Ancak bu kadar büyük bir sabırla o hayata devam eder miydim bilmiyorum. Herkese taşıyacağı kadar yük verilirmiş. Tolgonay yükün de yükünü omuzladı ama yılmadı tekrar ayağa kalktı. Şuan burda olsa önünde ceketimi ilikler ellerinden öperdim... Herkesin okumasını içtenlikle diler ve tavsiye ederim.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.