öncelikle söylemek istediğim şu ki, okuduğum hiçbir kitabın konusunu veya özetini yazmayacağım. sadece bana hissettirdikleriyle yetinip, belki bu hissettiklerimden etkilenip okuyacak birileri olursa diye, bırakacağım.
bu kitabı ilk okuduğumda sanırım 18 yaşında falandım. filmi de varmış, izlemedim. japonların kamera önünde ya da rol yapma babında iyi işler çıkarabilme olasılığı pek yok gözümde. özellikle böyle bir kitap için ne olursa olsun iyi bir yapım çıkmaz diye düşünüyorum. önce kitabı oku sonra filmi/diziyi izle derler ya, ben bu kitabı sadece okudum. hiçbir şey izlemedim.
kitabın bana anlattıklarını hayal etmekle yetindim. bana yer yer hissettirdiği iğrenç ve kalp sıkıştırmalı anları, sade ama akıcı konuşmaları, bir çocuğun nelere maruz kalabileceği ve birkaç çocuğun bir araya geldiğinde ne kadar korkunç şeyler yapabileceğine, yetişkinlerin akıl erdirmek için çabalayacağı ama onların birbirlerine bile söylemeden aynı şeyi devam ettireceğine şahit oldum. söylediklerimin hepsi farazi, ben sadece bu kitabı okudum ve daha o yaşımda çocuk aklının ne kadar kötü olabileceğine ve bir yetişkinin değer verdiğine bir şey olduğunda, “çocuk” olarak bilinmesine rağmen bir insana neler yapabileceğine, nasıl korku yayacağına şahit oldum.
öğretmenin tek vasfının olumlu yönde üretmeye devam ettiğine dair düşüncelerin ne kadar boş ve at gözlüğünden bakılmış bir yön olduğunu görmüş olursunuz.
tabii bunların hepsi kurgu olduğundan, gerçek hayatta böyle bir şey olsaydı yüzyılın en korkunç olaylarında - ilk ona giremese bile - ilk ellide olacağını varsayıyorum.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.