Canımın içi Kincaid’den çiçek gibi bir eser daha.
Bu sefer Lucy’nin Karayipler’den ABD’ye uzanan öyküsünü okuyoruz. Yirmilerinin başlarında olan Lucy doğduğu topraklar olan Karayipler’den ayrılıp ABD’de dört kız çocuğu olan bir ailenin yanında dadı olarak işe başlar. Çocuklarla kurduğu bağ, yalnızlığı, duyguları, aşkı ve cinselliği keşfedişi, zaman zaman bir sarmal gibi onu içine çeken annesi ile iniş çıkışlı ilişkisi… Lucy’nin iç dünyasında ordan oraya savruluyoruz. Ha bir de dış gözlemleri var. Mesela tropik bir ülkeden gelmiş biri olarak ABD’de ilk kez sert bir kışa tanıklık etmesi, kış güneşi denen şeyle tanışması, sonra baharın gelişi diye bir şeyin olduğunu keşfetmesi. “Sen baharı ilk kez göreceksin değil mi dedi, sanki uzun bir yolculuğa çıkıp artık geri dönecek olan bir arkadaşından bahsediyor gibiydi.”
Diğer eserleri gibi bunu da “mecburen” ingilizceden okudum çünkü henüz dilimize çevrilmediler. Çok derinlerine inemedim haliyle. Fakat dilimize çevrilir çevrilmez yine okumayı düşünüyorum. Kincaid! Seni çok seviyorum ve eserlerinin Türkçeye çevrilmesini dört gözle bekliyorum.
·
326 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.