"Ufukta toplu konutlar yükselirken neyin gölgesi düşer aşkın, arkadaşlığın, edebiyatın üzerine?"
Barış Bıçakçı şimdiden çok sevdiğim bir yazar oldu. Kaleminin sade fakat etkileyici olmasının, kaynağının hayatın tam içinden gelmesinin yanı sıra kalbimi kazanmasının en büyük nedenlerinden biri mekanın, karakterlerin yaşadıkları yerin Ankara olması. Ankara'nın o hüzünlü hafif buruk soğuğunun esintisini sayfaları çevirdikçe zaman zaman tenimde hatta kalbimde hissettim ve bu bir Ankaralı olarak çok hoşuma gitti. Bu burukluğu ne zaman Türk edebiyatı romanları okusam yüreğimi dolduran, bir türlü adlandıramadığım bir duyguda da hissediyorum. Bu da Türk edebiyatının büyüsü belki de.
Baş karakter olan Cemil'in bir yazar olması ve bu kitabın yazarlığa, edebiyata fazlasıyla değinmesi beni bir yazar olarak daha da içine çekti. Elbette burada yazarlıktan kastım edebi bir şeyler üreten herkes. Yoksa sonunda ne benim ne de Cemil'in kitabı basılmadı. Oysa ikimizde ne şiirler ne romanlar yazdık.
Ankara, bir karmaşa halinde zihinde dönüp duran düşünceler, yüreği altüst eden duygular, basitçe yaşanan küçük hayatlar, yazarlar ve edebiyat. Karşınızda Barış Bıçakçı.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.