Voltaire, Leibniz’in “mümkün olan dünyaların en iyisinde yaşadığımız” fikrine karşı çıkarak bu kitabı yazmış. Kahramanlardan biri sürekli “yaşadığın her kötü şeyin iyi bir sonucu olmalı” mantığıyla hareket edip birçok acı yaşamasına rağmen fikrinden dönmezken; asıl kahramanımız Candide dünyayı dolaşırken yaşadığı kötü olaylarda iyiyi aramaya devam ediyor. En sonunda vardıkları nokta; her olayın içinde iyiyi veya kötüyü aramaktansa sadece işimizi yapmalıyız, oluyor. Kitabın içindeki abartı unsurları, dünyada birçok ülkeden, insandan bahsetmesi ve iyilik bunun neresinde diye isyan etmesini beklediğimiz kahramanın iyimserliği güzel anlatılmış. Kitapta en çok hoşuma giden şey, Candide ve arkadaşlarının maceralarının İstanbul’da son bulması ve kendilerine iyi gelecek olan hayat mottosunu burada bir çiftçiden öğrenmeleriydi. Sadece bahçemizi ekmeliyiz. Voltaire, iyimserliği çok fazla yermiş aslında ama ben iflah olmaz bir iyimser olduğum için bundan etkilenmedim.:) Yine de aklıma şu sorular da geldi: Her olayın içinde iyi bir şey görmenin zararı olabilir mi? İyiyi görmeye çalışırken kendimizi mi kandırıyoruz? Altı şapka yönteminde tek bir şapkayı takmamız olayın duygusal ağırlığından kaçmaya çalışmamız olabilir mi?
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.