Yaralı adamların aşkla yaralarını sarmalarını mutlulukla okurum ve Aiden'ın sebepleri gerçekten acı. Hatta kitapta en mutlu olması gereken, iyileşmesi gereken tek karakter ama yazarın bunu ona verdiğini söyleyemem. Canavara dönüşmeye değil iyileşmeye ihtiyacı vardı. Ama yaralarını Elsa'ya karşı kullanmasaydı şefkat hissedebilirdim. Elsa'nın da bir sıcak bir soğuk yapması da yaşlarıyla çok uyumlu ama ağır geçmişli olgun karakterler beklerken ergenlerin inişli çıkışlı duygularını okumak hayal kırıklığıydı. O kadar düz irelledi ki kitap sıkıntıdan patladım. Gerçekler artık ortaya çıkmışken bir az daha sevgi- şefkat göstermek bu kadar zor olmamalıydı. Duygusuz sevişme sahneleriyle ilgilenmiyorum. Çocukluk anıları güzeldi ama tüm hisleri o zamanlarda bırakmışlar.
Şimdiki zamanda elimizde bir tek Aiden King'in sarsılmaz egosu var. Bu ilk defa işe yardı çünkü aile sorunları ve sırları ortaya dökülünce Aiden'la Elsa'nın arası da açıldı ama inatçı kişiliği ve Elsa'ya olan takıntısı bunlar yüzünden ondan vazgeçmesini söz konusu haline bile getirmedi. Kitaptan alakasız Rina Kent'in kitaplarının konusu karakterleri tamam ama anlatımında beni rahatsız eden bir şey var çözemedim. Akıcı ve merak ediyorum da ama normalde seveceğimi bir konudan etkilenmiyorum. Dark romence en sevdiğim türlerden biri ama Rina son sayfalarda bombayı patlatacak diye aynı şeyleri tekrar tekrar okumaktan sıkıldım. Böyle konuları aynı benzerlikte yazan yazarları uzun aralarla okumayı tercih ediyorum. Yine öyle olacaktır.
·
440 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.