Toprak sanki evladını çağıran ana gibi. Hayat bir geri dönüş süreci. Öze, toprağa dönüyoruz. Ama öyle tak öldük gittik de değil. Yavaş yavaş ölüyor insan. İlk önce kaybetmekle ölüyor. Çocukken en sevdiği oyuncağı kaybediyor; büyüyünce annesini, babasını kaybediyor; en son da kendini kaybediyor.
Ama en acısı da hiçbir zaman umudunu yitirmiyor.
İçin ölüyor ama sen yaşamaya devam ediyorsun. Herkes sana bir nasihat sunuyor ama hiçbiri de bu nasihatlere uymuyor. Çünkü onlar da ne yapacaklarını bilmiyorlar. Bildikleri tek şey yaşamak zorundalar(her şeye rağmen).
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.