Stevens kendini işine adamış bir adam hatta Stevens’ın yorumuyla “konumuma yakışır vakar” da olmaya adamış kendini. Bu öyle bir boyut almış kı duygularını yaşayamıyor. Yaşayamıyor diyorum çünkü kendisi kendine izin vermiyor. Duygularını bastırmış. Buna babasının ölüm anında bile sahip olduğu “vakar” a uygun hizmet vermeye çalışmasından veya en basitinden onu seven kadının farkına varamamasından ulaşabiliriz. Açıkçası Stevens’ın işini bu kadar hayatının merkezine koymuş olması bir noktadan sonra içimde onu tutup sarsma ihtiyacı uyandırdı diyebilirim.