Hepimiz aynı yolun yolcusuyuz ve birbirimize ihtiyacımız var
Ölümle yüzleşmek, korkulduğu gibi korkunç bir şey değildir. Aksine bir terapist ya da kitap eşliğinde yüzleşildiğinde insanı rahatlatan ve yaşam farkındalığı kazandıran bir şeydir. Bazen sebebini bilmediğimiz endişelerimizin/korkularınızın altında ölüm korkusu yatar. Biz derinlerimize inip araştırmadıkça sığ sularda yüzmeye devam ederiz. Bazen gömülü ölüm anksiyetesinden kaçmak için bir an da olsa bunu unutabilmek için kendimizi yiyeceklerle, alkolle, sexle uyuşturmaya çalışırız. Ama ölümle yüzleşmedikçe kendimizi uyuşturma çabalarımız hep sonuçsuz kalacak...
İyileşmenin en güzel yollarından biri "samimiyet"tir. Sevgi dolu bir aile ilişkisi, bir arkadaşın içinizi ısıtan sohbetleri, sadakat ve anlayış dolu bir aşk ilişkisi, kaliteli bir terapist... Samimiyet ve sosyal ilişki olmadan karanlıklardan aydınlıklara çıkmak insan doğası için pek uygun olmuyor.
Irvin Yalom kitap boyunca hem danışanlarına hem de okuyucularına sımsıkı sarılıyor. Öldükten sonra toprak olsak kendimizde başka bir insana aktardığımız o insanında başka bir insana... aktardığı güzel yönlerimiz (dalgalanma ile) yaşamaya devam ediyor. Bir insanın hayatına dokunmak, onu şefkatimizle ve sevgimizle yargısızca aydınlığa çıkarmak... bunların izleri geleceğe yansıyacak... Hepimiz aynı yolun yolcusuyuz ve birbirimize ihtiyacımız var.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.