Rodion Romanovich karakterine aşık olmamak için kendimi zor tuttuğum bir roman oldu. Ki ben kibirden nefret ederim ama adamdaki kibir beni hiç rahatsız etmedi tuhaf bir şekilde. İçsel çatışmaları o denli fazlaydı ki, suçluluk hissi o kadar yoğundu ki gerçekten vicdanen onun yerine ben çektim ezasını, cefasını. Ki gerek de yoktu, çünkü bence ortada bir suç yoktu. İyi etti ve bunun da vicdanen azabını o kadar ağır çekti ki yazarımızın giderayak onu kurtarmasını isterdim. Keza arkadaşı Razumihin de çok tatlı bir adamdı ya. Arkadaş dediğin tam olarak böyle olmalı, arkadaşlık tanımını adam yaşamış yani. Sonya'nın başına gelenler ve yine de içindeki ışığı kaybetmemiş olması... Başlı başına insanlara ilham olabilecek bir karakter olarak doğmuş. Ve'l hasıl kitabı okumayıp, yaşadık. 10/10 kitap. Mutlaka da okunmalı.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.