nereden başlamam gerektiğini o kadar bilmiyorum ki…. Kitabı genel olarak gerçekten çok beğendim. Yazarın kalemi kendini okutuyordu ve baya akıcıydı. Her ne kadar 8 günde okumuş gibi görünsemde kalan 700 sayfayı iki günde bitirecek kadar akıcıydı kitap. İnsanların neden bu kadar abarttığını hem anlıyorum hem de anlamıyorum. Okurken bazen gerçekten artık yeter dedim. Yeter. Birileri bir şeylere tepki versin nolur yeter oldum. Bazı yerlerde içim bunaldı üzgünüm,, kısır döngünün içinde sıkışmış gibi hissettim. Bir yerde patlak vermesi gerekiyordu ve öyle de oldu maalesef. Başrollerin yaşını ve 2005 yılında geçtiğini göz önünde bulundurarak okumaya çalıştım bir şeyleri de,, kitapla alakalı çok garip hissediyorum açıklayamıyorum hem çok sevdim hem sinir oldum hem cringe oldum hem üzüldüm hepsini bir arada hissettim. Bu kadar uzatmayıp 2. Kitaba geçmeyi de isterdim ama bir yandan da fazla fazla onları okumak güzeldi,, kötü şeylerin yanında beraber olmaları ve onlardan uzak olmaları tampon gibiydi. O sondan sonra ikinci kitaba geçmek istiyorum hemen ve aslında onu da bitirip asıl Joey’nin kitabını okumak istiyorum. Hemen çevirilmesi istek değil ihtiyaç gerçekten…… Ve kitapla alakalı ciddi tek sorun UYARI olmaması. Tetikleyici unsurlardan bahsedilmemesi. Yazar ya da martı yayınları bunu nasıl gözden kaçırır bilmiyorum ama ciddi bir eksiklik bence bu. Başındaki uyarı yerine ya da yanına aile içi şiddet, zorbalık, anksiyete ve daha farklı uyarılar yazılmalıydı kesinlikle. Arkasında bile uyarı yok, neden? Uyarı sadece “smut” kitaplar ya da içerik için olmamalı. Umarım diğer kitaplarında bu uyarılar olur:,,,
·
197 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.