Kitabı çok beğendim. Anne babalarımızla birbirimize ne kadar yabancı yaşadığımızı düşündürdü bana. Onlar ne kadar yakın olursak olalım, sonuçta bizim anne babamız. Kişilikleri, onları anne baba yapan özellikleri dışında oldukları insan genellikle çok üzerinde düşündüğümüz şeyler değil. Haklarında, sadece yaşarken paylaştığımız ortak hayata serpiştirdikleri anı kırıntıları kadar biliyoruz. Çok ender bu öğrendiklerimizden daha fazlasını merak ediyoruz. Hatta onlar anlatmaya başladıkça algımızı başka yöne çevirip, anılarının bir kulağımızdan girip öbür kulağımızdan tatlı bir yaz esintisi gibi çıkmasına göz yumuyoruz. Hayatımızı onlarla paylaşmak, bir yaştan sonra çekilmez bile gelebiliyor. Onları bizden uzakta olduklarında, ara sıra gördükçe, özledikçe, telefonla konuştukça sevmek yeterli geliyor genelde. Ama Sabahın Üçü, bu sınırın aşılma halini, ebeveynlik ve çocukluk hali arasındaki hattın çok doğru bir zamanda, doğru bir şekilde kırılma anını nefis şekilde anlatmış. Bir baba ile oğulun müzik, edebiyat, bilim, hayat, ilişkiler üzerinden yaptıkları dostça, samimi sohbetleri büyüleyiciydi. Aslında varlığımızın önündeki tanımlar olmadan, baba-oğul-eş-patron-çalışan… biz olarak kuracağımız her iletişim kanalında, yolların huzura, anlayışa çıkacağının da güzel bir anlatısıydı. Hayatta bir şeyleri kaçırdığımızı ya da eksik yaptığımızı düşünmeden, bunlar için kaygılanmadan anın keyfini çıkararak yaşamanın mutluluğunu okudum. Öneririm.
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.