Doğanın muhteşem uyumuna ,insan ve onun saygısızlıkları ne alaka diye düşünmekten alamıyorum kendimi…
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Doğa bakmayı bildiğimizde bize evrenin sırrını,hayatın sırrını anlatabilecek yegane anahtardır diyebiliriz…
En çok huzur bulduğumuz yeri en çok yıkanın bizim olmamız fazla manidar değil mi?
Doğa, insanın içini saran bir sessizlikle konuşur. Rüzgarın ağaçlarla dansı, kuşların naif melodisi ve toprak kokusunun derinliği, ruhu dinginliğe kavuşturur. Her bir yaprağın hareketi, her bir dalın eğilmesi, hayatın ne kadar mütevazı ama bir o kadar da güçlü olduğunu hatırlatır. Gözlerin kapalıyken bile, doğanın huzurunu derinden hissedersin. Doğa, seni kucaklar, sana hiçbir şey söylemeden, ama her şeyini anlatır.