MASUMİYET MÜZESİ: Kaybedilen zamanın izleri..
Orhan Pamuk’un “Masumiyet Müzesi”, İstanbul’un geçmişiyle günümüzü,iç içe geçen tutkulu bir aşk hikayesini,kaybedilen zamanın izlerini, 1970’ler zamanı ilişkilerini hem sosyolojik hem de yer yer psikolojik yönden incelikle işleyen bir roman. Roman, Kemal adlı burjuvazi bir adamın, Sibel karakteri ile nişanlanma sürecindeyken Sibele çanta almak için girdiği bir mağazada,tezgahtar Füsun’a duyduğu derin ve tutkulu aşkın peşine düşüşünü ve bu aşk uğruna yarattığı eşsiz bir müzeyi anlatıyor.
Kemal, Füsun’u unutmak için değil, onu daha iyi anlamak için onunla ilişiği olan bütün nesneleri Füsunla ilk buluştuğu Merhamet Apartmanında toplar.Merhamet apartmanında biriktirilen eşyalar, aynı zamanda Kemal’in kendi geçmişini ve kayıplarını da barındırır. Roman, nostalji, özlem, pişmanlık gibi derin duyguları okura aktarırken, aynı zamanda İstanbul’un kültürel dokusunu ve değişimini de gözler önüne serer.
Pamuk, romanında oldukça detaylı bir anlatımla, İstanbul’un sokaklarını, evlerini, dükkânlarını okurun gözüne seriyor . Özellikle kadının, cinselliğin, kadın erkek ilişkilerinin o dönemde toplumdaki konumunu işliyor alt metinde. Dikkatli okurlar için romanda: Hz İbrahim’in oğlu İsmail’i Allaha kurban etme isteğini, tıpkı kadınların da hiç düşünmeden sevdiği erkeğe bekaretini vermesiyle ince şekilde kıyasladığını görebiliyoruz( bu ince mesajdan pek haz etmediğimi de belirtmek isterim)
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri de, Kemal’in iç dünyasının derinlemesine incelenmesi. Kemal’in yaşadığı çelişkiler, pişmanlıklar ve özlemler, okuru derinden etkiliyor zira romanı okurken Kemal gibi midenizin üzerinde bir sancı hissedebilir, Kemal in Füsun un eşyalarını kokladığı ve yüzüne sürdüğü anlarda onun mutluluğunu paylaşabilir,Füsun’u aradığı sokaklarda onunla beraber endişelenebilir ve akıp giden sayfalarda acı çekerek bir kez olsun sarılmaları için içten içe yalvarırken kendinizi görebilirsiniz.Kemal kendisinin ızdırap içinde saplantılı bir aşık olduğunu ve tüm zamanını boşa geçirdiğini düşünenler için çok sevdiğim bu alıntıyı yazmıştır. “Hayatımızı Aristo'nun Zamanı gibi bir çizgi olarak değil de, böyle yoğun anların tek tek her biri olarak düşünmeyi öğrenirsek, sevgilimizin sofrasında sekiz yıl beklemek bize alay edilebilecek bir tuhaflık, bir saplantı gibi değil, şimdi yıllar sonra düşündüğüm gibi Füsunların sofrasında geçirilmiş 1593 mutlu gece gibi gözükür."
Aristoya göre anları birleştiren çizgi zamandı, Orhan Pamuk içinse eşyaları birleştiren çizginin bir hikayeye ihtiyacı vardı.
“Masumiyet Müzesi”, sadece bir aşk hikayesi değil, aynı zamanda zamanın akışı, hafıza, özlem ve kayıp gibi evrensel temaları işleyen bir roman. Pamuk’un ustalıklı anlatımı ve romanın zengin içeriği, okuyucuyu kendine hayran bırakıyor.
Sonu okuyucuya göre hüzünlü, Kemal e göre ise “İster inanın ister inanmayın,bana acımaya devam edin isterseniz ama mutluyum. Bu hayat bana aitti ve canım nasıl isterse öyle yaşadım. İyi ki böyle yaşadım.” mesajı ile biten, mutluluğun yalnızca toplumun yarattığı şablonlara uyarak elde edilemeyeceği ifade eden cümlelerle biter..
SPOİLER!!!
Kemal in duygularını bu kadar derinlemesine işleyen romanda yer yer Füsun’dan cümleler de görmek isterdim. Füsun eski Füsun değildi. Peki onu ne bu hale getirmişti? Yüzlerce sayfa yüreği ağzında kırık ve hüzünlü bu aşk hikayesinde onların kavuşmalarını bekleyen okuyucunun, neden tam kavuştukları ve mutluluğu bulacakları anda Füsun un bilinçli bir şekilde arabayı ölüme sürdüğünü bilmeyi hak ettiklerini düşünüyorum.
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.