Naçizane bir yorum…(Spoiler içerir.)
Yazarın okuduğum ikinci kitabı gerçekten hikaye içinde hikaye diyebilirim başı ve sonu çok güzel bağlanabilen iki hikaye. Sembol olarak her iki kitapta da bize hayvanlar eşlik ediyor ve bu kitaptaki güzel dostumuz bir sincap… Uzakların şarkısında ise bu sembol bir papağandı. Firuz ve Ayvaz’ın güzel hikayesi hem bir dostluk hem de “aşksız olmaz efendim”diyen yazarın da kendi deyimiyle bir aşk hikayesi… Fakat yalnızca basit öğelerden oluşmayan aynı zamanda farklı atıflarla mitolojik öğelere de vurgu yapan sürükleyici bu hikaye içerisinde pek çok Farsça sözcük barındırıyor buna rağmen akıcı dili sayesinde kesinlikle hikayeden merak öğesinden hiç uzaklaşmıyorsunuz ve sonuna kadar sizi sürüklüyor. İstanbul’da başlayan Bakü’ye uzanan bu hikaye Sovyet Rusya’nın ikinci dünya savaşı sırasındaki Azerbaycan ve Türkiye’yi de içine alan tutumunu da ele almakta. Her ne yaşanırsa yaşansın savaşın en gerçekçi yüzünü de ele alan yazar güçlü göndermeleri sayesinde kitapta pek çok öğeyi bir araya toplamayı başarmış hayal ile gerçeğin bir arada bulunduğu çarpıcı bir öyküydü. Hem sonunu merakla beklediğim fakat bir o kadar da kopmakta zorlandığım bir kitap oldu. Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar…
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.