Okurken zaman algımı yitirdiğim roman. Olayların tasviri, anlatımı o kadar yoğun ki okuduklarım sanki bir ayda gerçekleşmiş gibi bir hissiyat veriyorken 330. Sayfaya geldiğimde yazar henüz daha 3. günde gerçekleşen olayları anlatıyordu. Bunun okuyucuyu yorduğu sanılmasın kitap sürükleyiciydi ve asla tahmin edemeyeceğim şok edici detaylar vardı.
Roman, intihar eden kadınlar ve bu intiharların sebeplerini araştırmak için ve eski bir arkadaşı İpek'i görmek için(asıl neden) Kars'a giden şair Ka etrafında dönüyor. Yoğun kar yağışı nedeniyle yollar kapanınca şehirde mahsur kalan Ka ve başından geçen olayları şair Ka'nın romancı arkadaşı Orhan'ın ağzından okuyoruz. Dönemin siyasi çatışmalarına, Ka' ve İpek'in aşkına ve daha birçok şeye tanık oluyoruz. Romanda Ka'nın Kars'ta yazmış olduğu 19 şiirin bir kar kristaline nasıl yerleştirdiğini okuyoruz ve kitabın temel noktası da bu kar kristali.
Bir olayın sonucunu öğrendiğinizde o olayın nasıl sonuçlandığı da çok ilginizi çekmez ya, sonucunu öğrenince heyecanınız kaçar hani(spoiler yemekten bahsediyorum.) Orhan Pamuk tam tersini yapıyor. Olayın önce sonucunu veriyor ve okurken şok oluyorsunuz. Ama sonucu öğrenmiş olmanız heyecanınızı hiç kaçırmıyor aksine daha da artıyor ve nasıl gerçekleştiğini öğrenmek için daha hevesle okumaya devam ediyorsunuz. Romanın içeriğiyle ilgili söyleyeceğim her şey spoiler olacağı için çok değinmek istemiyorum ve özetle çok sürükleyici ve kendine bağlayan özgün bir tarzı olduğunu söyleyerek yorumumu bitirmek istiyorum. Okuyacak herkese şimdiden keyifli okumalar.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.