“Bir kitap sizi bir başka yere uçuran sihirli bir halıdır. Her kitap bir kapıdır. Açarsınız. İleriye doğru bir adım atarsınız. Geri döner misiniz peki?”
Jeanette Winterson, sürekli karşıma çıkan ve görmekten usandığım bir yazardı. Nedense başlarda hiç ilgimi çekmeyen bu hanımefendi, zamanla radarımda yer buldu ve yalnızca ismi sebebiyle bu kitabından başladım okumaya. Ne doğru bir karar, ne muhteşem bir tanışma! Hanımefendiye tek kelimeyle vuruldum.
Bu metin, yazarımızın otobiyografik anlatısı aslında. Daha bir yaşına bile gelmeden, küçücük bir bebekken, annesi tarafından oldukça dindar hatta bazı konularda sapkın denilebilecek düşünceleri olan bir aileye evlatlık olarak verilir. Jeanette Winterson, on altı yaşına geldiğinde bu evden ayrılır. Kitabın büyük çoğunluğu, onun çocukluğuna dair hatırladığı tüm anılarla bu süreci anlatır. Üvey annesi Bayan Winterson’ın koşullara bağlı sevgisini, hiçbir yere ait olamamanın getirdiği yıkıcı hisleri ve tüm baskılara rağmen varlığının bir parçası olan cinsel kimliğine sahip çıkışını okuyoruz.
Dini kitaplar ve polisiye metinler dışında kitap okumanın yasak olduğu bir evde, başkaldırır gibi kurmaca metinleri keşfeder Jeanette. Çünkü hayata tutunabilmek için edebiyata ve kurmacalara muhtaçtır. Yazarlara ilk dokunduğu, onlarla ilk tanıştığı o anları öyle etkileyici anlatıyor ki büyülenmemek mümkün değil. Önce hayatta kalmak için okuyor, sonra hayatta kalmak için yazıyor. Gücünü edebiyattan alan, nasıl da cesur bir kadın.
Bayıldım, vuruldum, hayran kaldım. Diğer kitaplarını okumak için de inanılmaz heyecanlıyım.
·
377 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.