Sekiz Dağ~ #spoiler
Paolo Cognetti'nin ödüllü otobiyografik romanı. Yarısına kadar çok sürükleyici, çok keyifliydi. İkinci yarıdan aynı keyfi alamadım. Bu biraz da çocukluğun masumiyetinden yetişkinliğin sorumluluklarına ve kaybolmuşluklarına geçtiğimiz yerlere denk geldi. Hatta ilk yarı da doğa bile daha konukseverdi, keşif yapmak daha heyecanvericiydi. Tam acaba ben de kendimi dağlara vurmaktan keyif alır mıyım diyordum ki ikinci yarı da öyle fethetmesi zor, öyle yıkıcı anlatıldı ki-her ne kadar karakterlerimiz çok keyif alsalarda ben onlar adına okurken yoruldum-bu fikirden soğudum. :) Ben sanırım dağları aşağılardan seyretmekten ya da Pietro'nun babasının da dediği gibi telesiyejle ter dökmeden yukarı çıkıp, kayakla aşağı inmekten keyif alanlardanım. :)
Karakterler arasında hep bir iletişim eksikliği vardı. İlişkiler hep yarım kaldı. Pietro'nun babasıyla olan ilişkisi tamir olmadı. Bruno'yla Lara'nın ilişkisi de öyle. Pietro ve Bruno'nun dostluğunda da eksik bir şeyler vardı sanki. Bütün bu eksiklikleri neden hissediyorum diye düşündüm ve hepsinin iletişimsizlik olduğunu, karakterler arasında söylenmemiş hisler kaldığında ya da birbirlerine yeterince dürüst ve şeffaf olmadıklarında bunun beni yorduğunu fark ettim. Biraz da özeleştiri yaptığım bir kitap oldu benim için bu anlamda. Anne hep bir nefes aldırdı karakter olarak, o çok tatlıydı. Hüzünlü bir roman ama duygusallığı diline vurmuyor. Ağır olaylar olduğunda bile sizi ağlatmak ya da acıları yoğurup yüreğimizi dağlamak gibi bir amacı yok. Yazarın buna kaçmamış olması hoşuma gitti.
Dağları, ormanları, doğanın her mevsimini sevenlerin keyifle okuyacağını düşünüyorum. Akıp gidiyor zaten kitap. Tavsiye ederim.
·
143 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.