Kütüphanemdeki çarpıcı ve düşündürücü eserlerden biri oldu diyebilirim. Başlarda gözümüze Çiçikov denen bir adamın basit bir dolandırıcılık hikayesi gibi gözükse de, roman ilerledikçe çok daha derin anlamlar taşıdığını fark ediyoruz. Gogol, insanlığın açgözlülüğünü, toplumun yozlaşmış yapısını ve bireylerin ahlaki çöküşünü gerçekten ustalıkla işlemiş. Her karakter, aslında toplumun farklı bir zaafını temsil ediyor. Manilov’un tembelliği, Sobakeviç’in çıkarcılığı ya da Plüşkin’in cimriliği, bireysel kusurlar gibi görünse de aslında hepimize dokunan evrensel sorunlara işaret ediyor. Çiçikov ise bu yozlaşmanın bir ürünü. Gogol, kendi çıkarları için insanlığını feda etmekten çekinmeyen bu adamın ahlaki çöküşünü öyle bir derinlikle anlatıyor ki, Çiçikov sadece bir anti-kahraman değil, bir trajedinin parçası oluyor. Gogol de dilini son sayfaya kadar hissettirmiş; zaman zaman gülümserken, bir sonraki anda o gülümsemenin ardındaki acı gerçeği vurucu bir biçimde fark ediyorsunuz. Rusya’nın taşra hayatını anlatışı ve toplumun çarpıklıklarını ortaya koyuşu da etkileyiciydi. Okurken sık sık “Bu yalnızca 19. yüzyıl Rusya’sı değil, her toplumda karşılaşabileceğimiz bir gerçeklik” diye düşünmemek de elde değildi. Romanın tamamlanmamış olması bende yoğun bir eksiklik hissi yarattı. Çiçikov’un hikayesinin nasıl devam edeceğini ya da Gogol’ün onun için ne planladığını bilmek isterdim. Ancak belki de bu açık uçluluk, eserin asıl gücü. Gogol, bizi kendi sonuçlarımızı çıkarmaya ve insan doğasını sorgulamaya zorluyor. Rus klasiklerine biraz olsun aşinalığınız varsa sizi yormayacak lezzetli bir kitap.
·
226 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.