Yüzüme tokat gibi çarpan bir kitap daha. Görünen o ki her yol ya Roma’ya ya da çocukluğumuza çıkıyor. Hatta çocukluğumuza daha çok çıkıyor. Neyse ciddi olayım. Kitap kulübümüzün bünyesinde okuduğumuz bir kitaptı Boşluk Hissi. Kesinlikle bir baş yapıt, insana ruhunu tüm çıplaklığı ile gösteren bir ayna. Her ne kadar kendimle yüzleşmekten çok acı duysam da yine bir psikoloji kitabı ile büyük bir aydınlanma yaşadım.
Yetişkinlikte yaşanan boşluk hissinin çocukluktaki köklerine iniyor kitap. Önce ebeveyn tiplerini inceliyor, sonrasında bu ailelerde yetişen çocukların yetişkinlik dönemlerindeki deneyimlerini ele alıyor, geçmişle bağlantılar kuruyor ve çözüm önerileri sunuyor. Bir çoğumuzun iyileşmeye ihtiyacı olduğu aşikar, fakat iyileşebilmenin yolu iyileşmeye ihtiyacımız olduğunu fark etmekten geçiyor.
Kesinlikle tavsiye ediyorum.
·
139 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
