Yağmur, ölüm, yalnızlık, ayna, teşne, acı, teneşir ve kalıt şairi Ahmet ERHAN..ilk kez okuyorum şiirlerini ve bu denli hiç beklenmedik kafiyelere ilk kez rastlıyorum, dışardan bakınca burda ne alaka diyeceğiniz kelimeleri şiirin içine öyle bir yerleştiriyor ki muazzam bir anlam bütünlüğü ve keyifle okuma hissi veriyor insana. Evet çok acı çekiyorsunuz okurken, yalnızlığınız yüzünüze çarpıyor, başaramamışlığınız, tutunamamışlığınız, sevilmemişliğiniz, yorgunluğunuz, umutsuzluğunuz vs vs.. Fakat şairin bütün umutsuzluk şiirlerine inat diyorsunuz ki muazzam bir eser çıkmış ortaya harikulade şiirler; ‘belki de benim de yerim budur dünyada, başaramayacaksam da en güzel şekilde başaramamış olacağım bunu bir şekilde anlatacağım, paylaşacağım, birilerini şahit tutacağım, ben de böyle yer edineceğim dünyada…’ Bana bunları hissettirdi, kendimce bir şeyler yazan birisi olarak, hiçbir şeyin boşuna yaşanmadığını acıyla barışmam gerektiğini, mutlu olmak zorunda olmadığımı.. öyle işte, keyifli okumalar dilerim herkese, tabii eğer mümkünse ;)
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.