Çocukları, bazı yetişkinlerin ulaşamayacağı yerlerde saklayınız!
Kitabın sayfasını her çevirdiğimde “Diana’ya kim yardımcı olacak acaba?” derken buldum kendimi. Ama her sayfadan sonra umudum da bir o kadar kayboldu. Birileri Diana ile ilgili gerçekleri aydınlatma peşine düşerken diğer tarafta her seferinde aileyi - aile bireylerini sağlıklı, aklı başında, sakin, mutlu görmeye/göstermeye çalışanlarla karşılaştım. Kitabın sonlarına doğru Diana’nın abisi bir şeylerin yolunda olmadığını seziyor ama sakinliği de devam ediyor, aile tatile çıkıyor, Diana ortada yok sonra baba tatilden tek başına dönüyor eve arkadaşından yardım istiyor.
Babanın iş arkadaşı yaşadığı olayı anlatırken babanın şu cümlesini aktarıyor: “Bu eve girdiğimizden beri garajda bir blok var, ondan kurtulmak için yardımınıza ihtiyacım var ama ağır.” Boğazımın düğümlendiğini hissettim.
“Bu kadar da olmamıştır.” dedim…
Ama tam olarak o kadardı.
Dil ve üslup olarak sizi yoracak bir eser değil. Sadece gerçek bir olaydan yola çıkarak yazılmış bir eser olması insanı sarsıyor. Gerçi haberlerde izliyoruz çocukların başlarına neler geldiğini ama elinden bir şey gelmemesi de balyoz gibi çarpıyor suratına insanın. Keşke herkes çocukluğundaki masumluğuyla kalsaydı.