-
Seni sevmek, zamanın içinde yürümekti.
Saatler geçtikçe daha da ağırlaşan bir geçmişin,
Ama her adımda geleceğe biraz daha yaklaşmanın huzuru...
Bir kahve molasında yudumlanacak kısa bir an gibi,
Ve sonra her şeyin yine karışacağı o uzun caddeler.
Seni sevmek, hep eksik bir cümleyi tamamlamak gibiydi.
Ne kadar uğraşsam da,
Doğru kelimeyi bulamadığımda bile,
O boşluğun güzelliğine inanmak...
Seni sevmek, biraz yenilgiyi kabul etmekti.
Ama bu yenilginin bile şiirsel bir tarafı vardı, Çünkü her kaybettiğimde seni biraz daha kazandığımı sanırdım.
Seni sevmek, bir şiirin eksik kalan dizelerini tamamlamak gibiydi.
Ama hep yamuk bir satır,
Hep eğri bir harf bırakırdım ardımda.
Çünkü seni sevmek, düz yazıyla yazılamazdı zaten,
Ne de olsa sen hep bir kıyının ötesiydin,
Görünmez bir adaya varan gemi...
Seni sevmek, bir tren penceresinden akan manzaraydı,
Her şey hızla değişirken,
Bir tek senin yüzün kalırdı aklımda.
O yüzden bakamadım çoğu zaman etrafa, Çünkü gözlerim seni arardı her ayrıntıda.
Bir yaprakta, bir bulutta,
Yağmurun damlattığı bir pencere camında.
Seni sevmek, sabaha karşı bir sokakta üşümekti.
Ellerim ceplerimde,
Ama ellerim hep boş...
Sen olmayan bir hikayenin içinde kaybolmuş.
Ve bilmek,
Birlikte olduğumuzda bile hep yarım kalacağımızı,
Ama o yarım kalışın, bizi tamamlayan şey olduğunu.
··
2.380 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.