Ben bu kitabı hissettim. Düşündüklerim ve gördüklerimle hissettim, eleştirilerin hepsine katıldım. Kendi doğduğun topraklardan gitmenin insanda bıraktığı o hiçbir yere ait olamama hissini o kadar güzel vermiş ki. Ülkeden gittiğinde sadece oradakileri değil kendinden de bir parça bırakmış oluyorsun arkanda. Aslında terk edenin ilk biz olmadığını, ülkenin bizi terk ettiğini söylüyor Maalouf. Ülkenin sana vermesi gerektiği şeyleri vermediğinde kalmak için ne sebebin var? Eğitimin, adaletin ve ekonominin olmadığı, kendi düşüncelerini ifade edemediğin bir yerde kalmanın ne önemi var?
Lübnan iç savaşından kaçan karakterimizin yazdıklarına eşlik ediyoruz. Lübnan iç savaşına sebebiyet verenin ise ülkeye fazla mülteci almak olduğunu söylemek istiyorum çünkü bence biraz tarihe bakarsak ders alabiliriz bir noktada. Ana karakterimiz seneler önce gittiği ülkesinden arkadaşının hayatını kaybetmesi sebebiyle ülkesine geri dönüyor. Ülkesine geri dönmek, anılarına, yaşanmışlıklarına geri dönmek demek. Eski arkadaşlarıyla beraber bir buluşma ayarlamaya çalışmasıyla beraber arkadaşların önceki ve şimdiki hayatlarını okuyoruz. Orta Doğu'yu anlatırken dinleri, ahlakı, savaşı öyle derinden anlatmış ki etkilenmemek imkansız.
Kitap bu anlamlarıyla gerçekten dört dörtlük bir kitap fakat ana karakterimizin gereksiz özel hayatı beni biraz soğuttu 🩷 ben, kocam ve kocamın eski sevgilisi birbirimizi çok seviyoruz 🩷🩷 gibi olmus maalesef beğenmedim. Kitabın sonunu okuduğumda neden böyle bitirdi diye çok kızmıştım aslında ama bitirebileceği en güzel şekilde bitirmiş olduğunu üstüne biraz düşününce anladım. Okunmasını herkese tavsiye çok çok ederim
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.