Neredesin, Manolya? Ben ben olmaktan çıkıp
Garipler sokaklarında dedüblümanım.
Evlenmişsin.
Haberini aldım kocakarı komşundan,
Mutlusundur umarım.
Ne hayallerimiz vardı oysa.
Kızın olduysa, konuştuğumuz gibi saçlarını tarayıp,
Ak yanaklarına buse kondurup
Mışıl mışıl uyutmuşsundur umarım.
Kocan beylerin ahvali nasıl?
Sana papatyalar alıp
Benim bakmaya kıyamadığım gözlerine bakıp
“Seni seviyorum” demiştir umarım.
Sen çok seversin papatyaların sana alınmasından,
Sana “Seni Seviyorum” denmesinden,
“Sen otur, ben getiririm “cümlesinden
En sevdiğin rengin bilinmesinden.
Ben bunları öğrenmek için bir ömür adadım.
Zerrene muhtaçken ben
Sen tanımadığın kollarda harcandın.
Sen hayata tutunmaya çalışırken
Ben hayatı şiir de bulan
Mürekkebin karasına kader bağlayan şairim.
Mustafa Hekimoğlu
·
141 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.