Stefan Zweig - Mecburiyet
Stefan Zweig novellaları beni hep duygusal anlamda içine çeken eserler oldular. Zweig'in insanın içsel dünyasını ve duygu durumunu çok iyi analiz edebilen ve kitaplarında işlemeyi tercih ettiği duyguyu, insanın iliklerine dek hissettirebilen eşsiz bir yazar.
Mecburiyet kitabında da benzer şekilde, sıkışıp kalmışlık hissini sonuna dek hissettiriyor.
Kitap Ferdinand adında bir ressamın savaş döneminde ülkesinden kaçarak; tarafsız bölge İsviçre'ye yerleşmesi ile başlamaktadır. Fakat Ferdinand'ın ülkeye ayak bastığı anda hissettiği özgürlük sonsuza dek sürmeyecektir.
İnsanın esareti, yine insanın özgürlüğü de hissettiği fikirlerinin sınırlarına mahkumdur.
Bir yanda ülkesine karşı olan görev bilinci ve zorunlu tutulduğu askerlik, diğer yanda ailesi, özgürlüğü ve yaşam hakkı arasında sıkışıp kalan Ferdinand; bir gün konsolosluktan gelen bir mektupla tüm bu ikilemlerin gürültüsü arasında kendi sesini duyamamaya başlamıştır.
Yapması gereken seçim gitmek ve kalmaktan çok daha fazlasını ifade etmektedir. Savaşın getirilerini, içsel iradesine karşı savunmaya çalışan Ferdinand, direnmenin kabuğunu kırmak olduğunu bilmektedir fakat bunun zorluğu ile baş edebilecek kadar güçlü olup olmadığını sorgulamaya başlar. Giderse hayatı boyunca savunduğu tüm değerlere ve karısına sırt çevirecek ve inanmadığı değerler uğruna can alacak ve belki de canından olacaktır. Kalmak ise direnmek demektir ve başkaldırmak, o an için ölmekten çok daha zor bir hareket olarak görünmektedir. Çünkü iradeyi eline almak demek, verdiğin kararların sorumluluğunu tam anlamı ile üstlenmeyi gerektirir.
Sonucunda tüm bu ikilemlerin arasında Ferdinand'ın kendi iç sesini ne zaman duyacağını ve neye karar vereceğini merak ederek, sürükleyici olmasının yanında kısa olmasının da getirisi ile bir çırpıda okuyup bitirebileceğiniz bir kitap. Zweig kitapları içinde ilk 10'a kesinlikle girer. Hararetle tavsiye ederim.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.