Sıradışı anne-oğul
Okurken sıkıldım..anne oğulun tek kişilik (iki değil) dünyası beni bunalttı ve abartılı geldi. Yazarken abarttığını değil yaşarken abarttıklarını düşünüyorum. O kadar ben merkezci kişilikler ki uzmanlarca inceleme konusu olabilir. Kitabın son kısımlarında özellikle savaşın stresiyle de içiçe geçen kişilikleri, halüsinasyonlara, uzaktan işaretleşmeye, konuşmaya hatta ölüm sonrasında bile haberleşmeye dek varıyor. Ancak biraz hızlıca sadede gelse de son sayfalar hoşuma gitti. Annesini kaybettikten sonraki başka canlılara karşı empati duygusunun gelişmesi ve farklı bakış açıları yakalaması.. Romain Gary'i tanımak adına iyi ki okumuşum diyorum..
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.