Yeşilin Kızı Anne 7 - Kitap Yorumuİnceleme
“Tam hikâyemiz bitti derken kader sayfaları çevirip yeni bir bölüm başlatır.”
Kitaplarla farklı yaş gruplarındaki bireylerin bakış açılarına tanıklık etmemiz ne kadar güzel. Özellikle çocukların ön planda olduğu, onların hayat hikâyelerinden bir şeyler okumayı çok seviyorum. Hepimizin eskiden yaşadığı bir dönem olsa da sanki hiç çocuk olmamışız gibi o masumiyeti, hisleri unutuyoruz. Çocukların ön planda olduğu hikâyeler bende o unutulmuş anların, duyguların kilidini açıyor bazen.
Yeşilin Kızı Anne serisinin 7. kitabında yeni karakterler evrene dahil oluyor. John Meredith, eşinin ölümünden sonra 4 çocuğuyla birlikte Ingleside'a yerleşiyor. Jerry, Faith, Una ve Carl isimli bu çocuklar rahip olan babalarının sakin yapısının aksine oldukça hareketli ve haylaz karaktere sahipler. Bu çocuklar babalarının kendilerine pek ilgi gösterememesi üzerine de biraz ortada kalmış durumdalar. Bu dört çocuk, Blythe ailesinin 6 çocuğuyla arkadaşlık kurunca hikayemizin ana karakterleri konumuna geliyorlar. Kitap boyunca hem çocukların maceralarını okuyor hem de çocukların gözünden doğruyu, yanlışı; iyiliği, kötülüğü öğrenmeye çalışıyoruz.
Serinin bu kitabı hakkında düşüncelerim biraz çelişkili gelebilir. Seriyi sevdiğim için kitaplarının konusuna bakmadan okumaya başladım ve bu kitapta da hikâyeye yeni çocuklar girmesini, sonra bu çocukların hikâyenin genelini kaplamasını hiç beklemiyordum. Bu durum biraz hayal kırıklığına uğrattı beni. Önceki kitapta Blythe çocuklarının odak hâline gelmesinden çok sıkılmamıştım, sonuçta Anne ve Gilbert'ın hayatına dair okumaya devam ediyorduk bir yerde. Bu kitapta ise hem Blythe çiftinin hem de çocuklarının yan karakter hâline gelmesi, yepyeni karakterlere alışma süreci beni bir noktada gerçekten sıktı. Kitabın ortalarına kadar hikâyenin gidişatının değişmesini bekledim, bu çocuklar o kadar da ilgimi çekmemişti ancak hikâye ilerledikçe biraz bakış açım da değişti. Yazarın hikâyeyi akıcı bir şekilde devam ettirebilmesi sayesinde de kitap bir şekilde elimden düşmedi ve okumaya devam ettim.
7. kitabı Anne'in hikâyesinin devam kitabı olarak düşündüğünüzde hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz çünkü bunun üzerine kurulu değil. Biraz bakış açımızı değiştirip bunu L.M. Montgomery'nin oluşturduğu evrenin devam hikâyesi olarak düşündüğümüzde kitabın bize vermek istediği mesajları daha iyi anlıyoruz. Önceki kitapta birbirini çok seven ve iyi hayat koşullarına sahip bir çiftin çocuklarına tanıklık etmiştik. Bu kitapta ise annelerini kaybetmiş, babalarıyla yeterli iletişimi kuramayan ve pek iyi hayat şartlarına sahip olamayan başka çocukların hayat hikâyesini okuyoruz. Okurken bu iki kitabı kıyasladığımızda çocukların farklı dünyalarını daha iyi anlıyoruz. Yaptıkları eylemlerin sonucunu düşünmeden hareket edebiliyorlar çünkü altında yatan niyetleri dışarıdan gözüktüğü gibi kötü değil. Başlarına gelen kötü sonuçlarla ahlâk ve doğruyu yeniden öğreniyorlar.
Bu kitap benim seride en az sevdiğim kitap oldu ama buna rağmen daha düşük puan vermek doğru gelmedi. İstediğim hikâyenin devamını alamadım ama yepyeni bir hikâye olarak da sevdim, keyif aldım. Ayrıca Rosemary West gibi sevdiğim karakterler oldu. Yazarın gözünden farklı bir hikâyeyi okumuş oldum. Yine de son kalan kitapta Anne'i daha çok görmek isterim çünkü bu hikâyeye onunla başlamışken onunla veda etme fırsatını yakalamak istiyorum.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.