2024' ün son haftasında nihayet Oğuz Atay ile tanıştım. Çoğunluk gibi benim de gözümde büyüttüğüm ama aşırı derecede de merak ettiğim bir eserdi. Açık konuşacağım zor bir okumaydı. Hele uzun bir bölüm var ki noktalama işareti namına hiç bir sey yok kim ne dedi cümle nerede bitti siz buluyorsunuz, biraz okuyunca ona da alıştım.
Tutunamayanlar'a gelecek olursak, Turgut'un en yakın arkadaşı Selim intihar ediyor. Turgut bunu önce kabullenemiyor. Kalabalığın içinde yalnızlaşıyor sürekli kendi kendine Selim bunu neden yaptı diye soruyor. Konuşuyor, konuşuyor... Selim'i anlamaya çalışıyor. İşi gücü bırakıp nedenlerini bulmaya çalışıyor. Selim hayattayken Turgutla tanıştırmadığı arkadaşlarına ulaşıyor onlarla da Selim'i konuşuyor. Onlarda Selim' i Selim'den bir parçayı arıyor. Selim'den kalan yazılar, günlükler Turgut' un neden sorusuna ve biz okuyucuya cevap oluyor. Selim gitmiştir çünkü yalnızdır, "Tutunamayan"dır. Turgut fark eder ki aslında Turgutta öyleydir.
Ve Turgut Selimden geriye kalan günlükle ve Olric ile yolculuğa çıkıyor ...
Okumak isteyip gözü korkan yada yarım bırakanlara önerim ilk 300 sayfayı atlattığınızda akacakZorlayabilir ama sonunda ki iyi ki okudum hissi çok keyifli
"Önce Kelime vardı,” diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil. Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık... Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe, yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu."
#oguzatay
#tutunamayanlar
#reklam değildir.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.