Eğer geçmişte yaptıklarımız değiştirmek elimizde olsaydı, böyle hatalarımız üzerinde uzun uzun düşünmeye değerdi. Ama bu mümkün olmadığından, artık ölüleri ölü olarak bırakmalı.
.
.
İlksöz: Ey özgürlük.
1840'lar İtalya'sı, Avusturya işgali altındaki bir kısım topraklar, diğer kent devletleri ne kadar bağımsızsa o kadar bağımsız. Ticaret için İtalya'ya yerleşmiş bir İngiliz ailesi ve annesiz babasız kalmış Arthur Burton. Bu kişi, sonu Birleşik İtalya'ya varacak özgürlük sürecinin ateşleyicisi olabilir mi?
Hikâye Arthur'un ilk gençlik yıllarından başlıyor, İtalya kırsalında bir rahipin eğitiminde geçen yıllar ve onunla kurduğu bağ. Özgürlük Hareketi ile tanışma ve aynı zamanda yaşanan ilk aşkla süren hikâye Arthur'un çarpıcı gerçeği öğrenmesi ile başka bir yöne kayıyor. Ortadan kaybolma ve geri dönüp özgürlük mücadelesine başka bir kimlikle girip geçmişi ile yüzleşmesi şeklinde devam ediyor.
Kitabın adından birkaç cümle bahsedeyim. Atsineği metaforunu bilenler çoğunluktadır, bilmeyenler için önce Yunan Mitolojisi ve sonra Sokrates'in Savunması. Bizim çapkın Zeus kendine ölümlülerden de çok eş yapar ki biri de Io'dur. Kıskanç Hera bunu öğrenir. Zeus, Hera ona zarar vermesin diye Io'yu ineğe (öküze) dönüştürür. Hera da bir atsineğini Io'ya musallat eder ve onu hiçbir zaman rahat bırakmaz. (Gözünüzün önüne sürekli üstüne sinek konan ve onu kuyruğuyla, başıyla kovalamaya çalışan bir inek getirin). Hatta ek bilgi, bu sinekle mücadele edip deli danalar gibi sağa sola koşan, tüm dünyayı dolaşan Io İstanbul Boğazı'ndan da geçer ve boğaz Bosphorus- Öküz Geçidi adını alır. Soktates'in Savunması'nı yazan öğrencisi Platon mitolojideki bu atsineği olayını kullanır. Söylediklerinden dolayı suçlanan Hocası Soktates'i bir atsineği olarak tanımlar, kurulu düzeni sürekli olarak rahatsız eden tek kişi de olsa muhalefettir atsineği.
Açıkçası merakla okuduğum ama beklediğimi bulamadığım bir kitap oldu Atsineği. Ben iyi bir mücadele öyküsü beklerken yanlış anlamalar, ihanetler, hayal kırıklıkları ekseninde dolaşan bir hikâye buldum. İpucu vermeden "askerin silahlarını indirtecek" ne yaptı Arthur anlamadım. Diğer konular arasında mücadele ruhu kaybolup gitmiş sanki. Benim kaçırdığım bir şey varsa lütfen yorumlara yazın.
.
Kitap özellikle Rusya'da Sovyetler Birliği döneminde çok popüler olmuş. Okullarda okutulmuş, film, tiyatro, opera vb uyarlamaları yapılmış. Bu popülerliği Arthur'un dinle olan ideolojik çatışmalarına yordum. Bilgi, hikâyenin geçtiği yıllarda İtalya'yı yöneten Papalık bu özgürlük hareketlerine karşı. Kitabı okuduktan sonra yaptığım araştırmalardan da Sovyetler'deki popülerliği destekleyici bilgiler buldum. Sidney Reilly adında Rusya doğumlu bir Ingiliz. Ajanların Piri denilen bu arkadaş dört farklı ülke için casusluk yapmakta. İngiltere'de yazar Ethel Voynich ile tanışıp sevgili oluyorlar. Rivayet o ki birlikte İtalya'ya bir seyahat yapıyorlar ve o seyahatte Reilly Voynich'e daha önceki yıllarda İtalya'daki anılarını aktarıyor. Sonra da bu kitap ortaya çıkıyor.
Dediğim gibi çok büyük beklenti ile başlayıp maalesef mücadele ruhu düşük bir okuma oldu. Kişisel direniş ve iyi bir mücadele okumak isyeyenlere Oriana Fallaci'nin Bir İnsan kitabını öneririm. Okuyunca ne demek istediğimi anlayacaksınız. Atsineği #korsaniledünyaturu için İrlanda'dan seçtiğim bir eserdi. Sağlıcakla. Kitapla.
.
.
.
Sonsöz:
Şimdi ben
Mutlu bir sineğim,
Yaşayayım
Ya da öleyim.
.
.
.
·
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.